จวนจวนมองสีหน้าประหลาดของทุกคนแล้วถามว่า “จวนจวนทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่จวนจวนยังเด็ก รอโตขึ้นอีกหน่อยก็เขียนตัวหนังสือได้สวยแน่นอน” ซือจินเฉินปลอบเธอ
คุณท่านซืออาวุโสลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอเช่นกัน “ฝึกบ่อย ๆ ก็เก่งขึ้นเอง ไม่ใช่ทุกคนจะเขียนหนังสือเป็นมาตั้งแต่เกิดเสียหน่อย จวนจวนของเรายังเด็ก ไม่ต้องรีบร้อน”
จวนจวนตั้งใจฝึกมากแล้ว เพียงแต่ผลที่ได้ชวนให้พูดไม่ออกจริง ๆ
สมาชิกตระกูลซือต่างผลัดกันสอนเธอ แต่ผลลัพธ์กลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
สุดท้ายทุกคนก็เห็นพ้องกันว่าเด็กยังเล็กเกินไป รอโตขึ้นอีกหน่อยก็คงดีขึ้นเอง
ซือหมิงรับปากว่าจะไปดูแปลงยาของหมอหวยวันนี้ พอเห็นจวนจวนที่ดูหงอย ๆ จึงถามว่า “จวนจวน ไปข้างนอกกับปะปาไหม”
“ปะปาจะไปที่ไหนคะ” จวนจวนรีบวิ่งต้วมเตี้ยมเข้ามาหา
ซือจินเฉินลุกขึ้นเดินมาหา “ปะปา ผมไปด้วยครับ”
“ปะปาจะไปดูแปลงยาที่บ้านคุณตาหวย ไปไหม” ซือหมิงมองเธอพลางถาม
“ไปค่ะ” จวนจวนทิ้งความไม่พอใจไว้ข้างหลังในทันที
ซือหมิงพาเด็กทั้งสองออกจากบ้าน แล้วให้คนไปรับหมอหวย ก่อนจะเดินทางไปพบกันที่สวนยาของบ้านหมอหวยโดยตรง
รอยฟกช้ำบนใบหน้าของหมอหวยยังไม่จาง ดูแล้วน่ากลัวอยู่บ้าง
“คุณตาหวย ใบหน้าของคุณตาเป็นอะไรคะ โดนยุงกัดหรือเปล่า” จวนจวนมองหน้าเขาแล้วถาม
“ใช่แล้ว ตอนนอนกลางคืนโดนยุงกัดน่ะ” หมอหวยไม่อยากให้เด็กเป็นห่วง จึงตอบตามที่เธอพูด