จวนจวนยื่นมือเล็ก ๆ เปื้อนมอมแมมไปจับแขนเสื้อของเขา “พี่ชาย เรามาวาดบนเสื้อกันฝนกันเถอะ”
ซือจินเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้ รอฉันก่อนนะ”
พูดจบ เขาก็ไปหยิบเสื้อกันฝนกับรองเท้ากันฝนที่ยังไม่ได้เก็บมา
เด็กทั้งสองปูเสื้อกันฝนกับรองเท้ากันฝนลงบนพื้น หยิบพู่กันมาผสมสีเข้ากับกาว
แล้วต่างคนต่างประจำอยู่คนละฝั่ง นอนคว่ำลงกับพื้นวาดภาพกันอย่างสนุกสนาน
คุณท่านซืออาวุโสจัดการงานเสร็จแล้วกลับมา ตั้งใจจะเก็บเสื้อกันฝน แต่หาอยู่นานก็ไม่เจอ “ไป๋หลิง เธอเก็บเสื้อกันฝนกับรองเท้ากันฝนไปหรือเปล่า”
ไป๋หลิงรีบส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ฉันเพิ่งขึ้นไปทำความสะอาดข้างบน ตอนลงมาก็ไม่เห็นเสื้อกันฝนกับรองเท้ากันฝนตรงนี้เลยค่ะ”
“แปลกจริง ของพวกนี้มีขางอกแล้ววิ่งหนีไปได้ด้วยหรือไง!”
“ฮ่า ๆ ๆ! พี่ชายเป็นแมวลาย!”
“จวนจวนก็เป็นเหมือนกัน ฮ่า ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะของเด็กทั้งสองดังออกมาจากห้องหนังสือ คุณท่านซืออาวุโสจึงเดินไปทางนั้น
แต่พอไปถึงก็เห็นพื้นเละเทะ สีหลากสีหกกระจายอยู่เต็มพื้น ส่วนเด็กทั้งสองนั่งหัวเราะเอ๋อ ๆ อยู่บนพื้นราวกับเป็นแมวลาย
เสื้อกันฝนกับรองเท้ากันฝนที่เธอตามหาอยู่นานถูกโยนทิ้งไว้ไม่ไกล บนนั้นมีลวดลายสวยงามเต็มไปหมด
ดูมีชีวิตชีวาและน่ารักกว่าเสื้อกันฝนเดิมเสียอีก ไม่รู้เด็กสองคนนี้คิดอะไรอยู่ สีพวกนี้โดนน้ำชะเข้าก็คงละลายหมดแน่