ท่านเจ้าบ้านหลิวลุกขึ้นยืน “ผมไม่รบกวนท่านผู้บัญชาการทหารแล้ว อีกสักครู่ผมจะให้คนเอาของมาส่ง”
พูดจบ เขาก็มองหลิวหรูเหยียน “ไปกันเถอะ”
หลิวหรูเหยียนกระทืบเท้าปึง แล้วตามท่านปู่หลิวออกจากตระกูลซือไป
จวนจวนกับซือจินเฉินเดินลงมาจากชั้นบนพอดี จึงเห็นแผ่นหลังของทั้งสองคนที่กำลังจากไป
“พี่ชาย จวนจวนไม่ชอบพวกเขาเลย” จวนจวนย่นจมูกเล็ก ๆ
“พี่ก็ไม่ชอบเหมือนกัน” ซือจินเฉินจูงมือเธอไปหาซงซงเพื่อเล่นด้วยกัน
ซือหมิงหันไปก็เห็นเด็กทั้งสองลงมาพอดี “ตื่นแล้วหรือ”
จวนจวนกางแขนทั้งสองข้างแล้วพุ่งเข้าไปหาเขา “ปะปา”
“มามา ผมอิจฉาพี่ใหญ่ขึ้นมานิดหน่อยแล้ว ทำยังไงดีครับ” ซือเทียนหันไปมองคุณท่านซืออาวุโส
“งั้นให้มามาจัดนัดดูตัวให้ดีไหม ลองดูว่ามีใครที่ลูกชอบหรือเปล่า” คุณท่านซืออาวุโสมองลูกชายคนรองพร้อมรอยยิ้ม
นับตั้งแต่ขาของเขาหัก พวกผู้หญิงที่เคยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาก็ราวกับหายไปจากโลกนี้
ถึงเขาจะไม่พูดออกมา แต่มามาอย่างเธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าในใจลูกชายอัดอั้นแค่ไหน
“ไม่ดีกว่าครับ ตอนนี้ผู้หญิงพวกนั้นชอบสิ่งที่ผมมี ไม่ใช่ตัวผม” ซือเทียนเข้าใจเรื่องนี้ดี
คุณท่านซืออาวุโสไม่ได้บังคับ เรื่องของลูก ๆ ปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจกันเองก็พอ
ตอนมื้อเย็น รองผู้ช่วยฉีถือถุงใบหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน “ท่านผู้บัญชาการ เกิดเรื่องแล้วครับ”
ซือหมิงมองถุงในมือเขา “เสบียงหรือ”