ท่านปู่หลิวเหลือบมองหลิวหรูเหยียน ใช้เท้าแตะเธอเบา ๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้คุณท่านซืออาวุโส “คุณท่านครับ ผมได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลซือกำลังจะกลับมา ใช่ไหมครับ”
“น่าจะอยู่ระหว่างทางแล้ว คิดว่าอีกไม่กี่วันก็คงกลับมาถึง” คุณท่านซืออาวุโสยิ้มบาง ๆ อย่างเฉยเมย
ซือหมิงลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นหัวฟู ๆ สองหัวอยู่ข้างกาย เตียงใหญ่ของเขาทำให้เด็กทั้งสองดูตัวเล็กน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้า เห็นเด็กทั้งสองยังหลับสนิท จึงเปิดประตูเดินออกไป
ไป๋หลิงกับเจียงเจ้อยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง พอเห็นเขาออกมาก็รีบจะทักทาย
“เบาเสียงหน่อย คอยฟังความเคลื่อนไหวข้างในด้วย” ซือหมิงสั่งเสร็จก็เดินลงไปชั้นล่าง
จวนจวนตื่นขึ้นมานอนลืมตาปริบ ๆ อยู่บนเตียง ยังไม่ทันนึกออกว่าที่นี่คือที่ไหน
“จวนจวน ตื่นแล้วเหรอ” ซือจินเฉินขยี้ตาพลางหันไปมองเธอ
“พี่ชาย” จวนจวนขยับเข้าไปใกล้เขา แล้วยื่นมือกอดแขนไว้
ซือจินเฉินยื่นมือช่วยจัดผมให้เธอ จากนั้นก็นั่งเหม่ออยู่บนเตียงครู่หนึ่ง
ทั้งสองพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปข้าง ๆ ก็เห็นว่าซือหมิงไม่อยู่แล้ว
“ปะปาอยู่ไหน” จวนจวนถามอย่างสงสัยพลางมองหาไปรอบ ๆ
“ปะปาน่าจะตื่นแล้วออกไปข้างนอก” ซือจินเฉินเหลือบเห็นกรอบรูปบนโต๊ะข้างเตียง จู่ ๆ ก็เงียบไป
จวนจวนหันไปมองอย่างสงสัย เห็นคนหนึ่งในกรอบรูปเป็นปะปา ส่วนอีกคนเป็นคุณน้าคนสวยที่เธอไม่รู้จัก
“คุณน้าคนนี้สวยจังเลย”