ซือเทียนเข็นรถเข็นออกมา ก็เห็นซือหมิงรีบร้อนจากไป “มามา พี่ใหญ่เป็นอะไรหรือครับ”
“เขาบอกว่าจัดการเรื่องเสบียงเรียบร้อยแล้ว ก็รีบร้อนจากไปเลย” คุณท่านซืออาวุโสเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเรื่องถึงได้คลี่คลายในคืนเดียว
“อารอง คุณย่า” จวนจวนจูงซือจินเฉินวิ่งลงมาจากชั้นบน
“ช้าหน่อย เดี๋ยวก็หกล้มกันพอดี” คุณท่านซืออาวุโสมองเด็กทั้งสองที่วิ่งลงมา พลางยิ้มเอ่ยเตือน
“เอ๊ะ! ปะปายังไม่ตื่นหรือครับ” ซือจินเฉินมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใคร
“ปะปามีธุระ ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว” ซือเทียนหยิกแก้มเล็ก ๆ ของจวนจวนเบา ๆ
ในเวลานั้นเอง พ่อบ้านก็เดินเข้ามา “คุณท่านครับ คนจากตระกูลหลิวมาแล้วครับ”
คุณท่านซืออาวุโสมองซือเทียน “นึกว่าพวกเขาจะมาถึงตั้งแต่เมื่อวาน ไม่คิดว่าจะยืดไปอีกวัน”
“มามาเคยคิดไหมครับว่า บางทีพวกเขาอาจกำลังรอให้พวกเราไปหาเอง” ซือเทียนยิ้มบาง ๆ
“ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ทางรัฐบาลเหนือมีคนของพวกเขาอยู่ไม่น้อย” คุณท่านซืออาวุโสให้ไป๋หลิงพาเด็กทั้งสองไปกินมื้อเช้าก่อน
จากนั้นเธอกับซือเทียนก็ไปพบคนจากตระกูลหลิว
วันนี้คนที่มามีเพียงท่านเจ้าบ้านหลิวคนเดียว
“ท่านเจ้าบ้านหลิว ฉันนึกว่าพวกคุณไม่ต้องการยาแล้วเสียอีก” คุณท่านซืออาวุโสยิ้มบาง ๆ ก่อนนั่งลงตรงข้ามเขา
เธอสั่งให้คนรับใช้ยกชาไปให้เขา
“จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร โสมป่าอายุร้อยปีหาได้ง่ายเสียที่ไหน” พูดจบเขาก็หยิบแฟ้มเอกสารออกมา วางลงตรงหน้าซือเทียน
“นี่คือโฉนดร้านค้า” พูดจบเขาก็สั่งให้คนยกหีบเข้ามาอีกใบ “นี่คือทองคำแท่งใหญ่สองร้อยแท่ง”