จวนจวนมองทั้งสองคนด้วยความดีใจมาก พ่อคงรักพี่ชายมากแน่ๆ
ซือจินเฉินมองเขาแล้วพูดเสียงเบา: "พ่อ ทำให้พ่อเป็นห่วง"
พูดจบเขาก็เอียงคอมองเด็กน้อยที่คลานอยู่ข้างๆ: "ฉันได้ยินเมื่อกี้ เธอชื่อจวนจวน"
จวนจวนเขย่งเท้าคลานมาที่ข้างเตียง มือเล็กๆ กำมุมผ้าห่มของเขาไว้: "พี่ชาย ต้องเชื่อฟังนะ รอพี่หายดีแล้วมาเล่นกับจวนจวนด้วยกันนะ!"
"ได้สิ!" ซือจินเฉินเพิ่งตื่นขึ้นมา ยังไม่มีเรี่ยวแรงเท่าไหร่
"ท่านผู้บัญชาการ หมอมาแล้ว" พ่อบ้านรีบร้อนพาคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในห้อง
จวนจวนเห็นหมอแผนตะวันตกใส่เสื้อกาวน์ขาวถือกล่องยา แล้วก็หมอแผนจีนใส่ชุดยาวถือกล่องยาเหมือนกัน
เธอถูกคนกลุ่มหนึ่งเบียดไปอยู่อีกด้าน เลยต้องปล่อยมือจากซือจินเฉิน
ซือจินเฉินรู้สึกว่าความอบอุ่นในมือหายไป อยากจะตามหา แต่กลับถูกหมอที่อยู่ตรงหน้าบังจนมองไม่เห็นอะไรเลย
จวนจวนยืนอยู่ที่มุมห้อง ปากอ้าค้างเล็กน้อย ดวงตากระพริบไม่กะพริบจ้องมองหมอพวกนี้
เธอจำคนพวกนี้ได้ ครั้งก่อนที่เธอไม่สบาย แม่เคยพาเธอไปหาหมอ ยาพวกนั้นขมมาก
พี่ชายก็ไม่สบายเหมือนกันหรือเปล่านะ?
ซือหมิงเอามือไพล่หลัง สีหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ รอฟังผล
"ยินดีกับท่านผู้บัญชาการด้วย อาการของคุณชายดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้แค่ดูแลรักษาอีกหน่อยก็หายเป็นปกติได้" หมอจีนแก่ๆ คนหนึ่งยกมือคารวะซือหมิง
"นี่มันน่าอัศจรรย์จริงๆ ร่างกายของคุณชายฟื้นตัวได้แล้ว" หมอแผนตะวันตกที่ตรวจร่างกายอย่างละเอียด ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
แม้ร่างกายของซือจินเฉินจะดีขึ้นแล้ว แต่หมอจีนแก่กับหมอแผนตะวันตกก็ยังรู้สึกสงสัย เห็นชัดว่าเป็นอาการใกล้ตายแล้ว ทำไมจู่ๆ กลับดีขึ้นมาได้?
หรือว่าจะเป็นอาการไฟใกล้หมดตะเกียง?
ซือหมิงสีหน้าไม่มีความดีใจเลย: "ต้องดูแลรักษาอย่างไร"
หมอจีนแก่ยกมือคารวะ: "ใช้โสมป่าแก่ร้อยปีบวกกับสมุนไพรล้ำค่าอีกสองสามชนิดก็พอ สมุนไพรอื่นๆ ในเมืองน่าจะหามาได้ แต่โสมป่าแก่ร้อยปีนี่สิ คงจะหายากหน่อย"
"โสมป่าฉันจะหาทางจัดการเอง นายเขียนใบสั่งยาอย่างอื่นมาให้ก็พอ" ซือหมิงพูด
หมอจีนแก่เขียนใบสั่งยาให้ แล้วก็ตามพ่อบ้านออกจากห้องไป
จวนจวนเห็นคนไปหมดแล้ว ก็ค่อยๆ คลานไปที่ข้างเตียง
"จวนจวน เมื่อกี้มีใครเบียดเธอไหม" ซือจินเฉินเป็นห่วงว่าเธอจะถูกคนเบียด
"ไม่มี ไม่มี" จวนจวนส่ายหัวน้อยๆ อย่างกับกลองตุ๊กแก
มือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบลูบไปที่แก้มของเขา: "พี่ชาย พี่ไม่สบาย ไม่ใช่แค่เหนื่อยใช่ไหม?"
ดวงตาบริสุทธิ์เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"ร่างกายพี่ไม่ค่อยดี อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว" ซือจินเฉินยื่นมือไปขยี้ผมที่แห้งเหลืองของเธอเบาๆ
จวนจวนกอดแขนเขา คิ้วน้อยๆ สวยๆ ขมวดเป็นปม: "ยาขมๆ จวนจวนไม่ชอบกินยา แล้วก็ไม่อยากให้พี่ชายกินยาด้วย"
ซือหมิงได้ยินคำพูดไร้เดียงสาของเด็กสองคน ความแข็งกระด้างบนใบหน้าเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว: "รอพี่ชายหายดีแล้วก็ไม่ต้องกินยาแล้ว จะได้เล่นกับจวนจวนได้ไงล่ะ"
"ครืดคราด!"
"ครืดคราด!"
เสียงท้องร้องสองครั้งดังขึ้น
ซือจินเฉินและจวนจวนเด็กสองคนต่างก็เอามือกุมท้องหน้าซีดแดง มองตากันแอบยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความขบขัน
"ฮ่าๆ! เอากับข้าวไปให้คุณชายและคุณหนูสิ"
คนรับใช้รีบยกกับข้าวเข้ามา วางไว้บนโต๊ะ
จวนจวนถูกคนรับใช้พาไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนชุดใหม่
เธอมองดูของบนโต๊ะที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แสงในดวงตายิ่งสว่างขึ้น สายตาไม่ละไปจากชามเลย
ซือหมิงมองเธอที่น้ำลายแทบจะไหลออกมุมปาก แต่ยังนั่งตัวตรงอย่างเชื่อฟัง
เขาตักโจ๊กให้เด็กสองคนสองชาม อุณหภูมิของโจ๊กกำลังพอดี: "กินโจ๊กให้ท้องอุ่นก่อน พวกหนูไม่ได้รับประทานอะไรมาหลายวันแล้ว กินของมันๆ มากไม่ได้นะ"
จวนจวนยื่นมือเล็กๆ ที่ค่อนข้างผอมออกไปถือชามใบน้อย มองโจ๊กข้นๆ ในชาม ปีกจมูกกระพือเหมือนผีเสื้อน้อย ได้กลิ่นหอมของข้าวและเนื้อ
เธอเงยหน้าขึ้นถามอย่างระมัดระวัง: "จวนจวนกินได้หรือเปล่า?"
"ได้สิ กินได้แน่นอน ต่อไปจวนจวนอยากกินอะไรก็บอกพ่อได้ ถ้าพ่อไม่อยู่ก็บอกพ่อบ้านได้" ซือหมิงมองเธอที่ระมัดระวังขนาดนี้ ก็รู้สึกสงสารขึ้นมา
เด็กคนนี้ที่บ้านเก่าคงไม่ได้อยู่อย่างมีความสุขเท่าไหร่
"จวนจวน รอฉันหายดีแล้วจะพาไปซื้อของอร่อยๆ เยอะแยะเลย" ซือจินเฉินมองเธอยิ้ม
ใบหน้าของจวนจวนเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส: "อือ"
โจ๊กหนึ่งชามเข้าท้อง ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาก เธอยื่นลิ้นเล็กๆ ออกมาเลียโจ๊กที่ติดอยู่ที่มุมปาก
ซือจินเฉินใช้ผ้าเช็ดมุมปากให้เธอ: "อยากกินอีกไหม?"
จวนจวนลูบท้องน้อยๆ ที่กลมกลึงของตัวเอง: "พ่อบอกว่ากินมากไปไม่ได้ จวนจวนอิ่มแล้ว"
เธอก้มหน้ามองชุดกระโปรงสีขาวนวลปักดอกพีชสีชมพูที่สวมอยู่ มือเล็กๆ ลูบกลีบดอกบนนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใส่ชุดสวยขนาดนี้
"ท่านผู้บัญชาการ" พ่อบ้านตะโกนเรียกจากด้านนอก
ซือหมิงมองเด็กสองคน: "จวนจวนเล่นกับพี่ชายก่อนนะ เดี๋ยวพ่อจะให้คนพาไปที่ห้อง"
จวนจวนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แล้วจูงมือซือจินเฉินไปเล่นที่อีกด้าน
"พูดมา" ซือหมิงมองพ่อบ้าน
พ่อบ้าน: "ท่านผู้บัญชาการ หาทั่วเมืองแล้ว ก็ไม่พบโสมป่าแก่ร้อยปี ตอนนี้หิมะตกหนักปิดถนน ไปเมืองใกล้เคียงอื่นก็ไม่ได้"
"ส่งคนออกไปหาให้ฉัน ถ้าหาในเมืองไม่ได้ก็ไปหาในภูเขา" ซือหมิงสั่งการ
เขากลับมาพร้อมกับคนรับใช้สองคน: "จวนจวน มานี่"
จวนจวนวิ่งขาเตี้ยๆ เข้าไปหา: "พ่อ"
"สองคนนี้เป็นคนรับใช้ดูแลหนู ต่อไปถ้าพ่อไม่อยู่ก็ให้พวกเธอดูแลหนูนะ" ซือหมิงพูดจบก็มองไปที่คนรับใช้สองคน
"ไป๋หลิง คารวะคุณหนู"
"ไป๋ฮุ่ย คารวะคุณหนู"
สองคนค้อมตัวคำนับเธอพร้อมกัน
"สวัสดีพี่สาวทั้งสองคน จู่ๆ จวนจวนชื่อจวนจวน" จวนจวนยิ้มตาหยีทักทายทั้งสองคน
ซือหมิงลูบหัวเธอ: "จวนจวน ให้พวกเธอพาไปดูห้องก่อน ชอบไหม"
ดวงตาจวนจวนเต็มไปด้วยประกาย: "จวนจวนมีห้องของตัวเองเหรอ?"
"มีสิ" ซือหมิงจับมือเล็กๆ ของเธอส่งให้ไป๋หลิง: "ดูแลคุณหนูให้ดีล่ะ"
"ค่ะ ท่านผู้บัญชาการ" ไป๋หลิงจูงมือเธอออกจากห้องไป
ห้องของเธออยู่ชั้นสอง ถัดจากห้องของซือจินเฉิน
ห้องตกแต่งด้วยสีขาวและสีชมพู มีของเล่น ตู้เสื้อผ้า และของสวยๆ งามๆ มากมายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
ไป๋หลิงมองเธอยิ้ม: "คุณหนู ท่านผู้บัญชาการให้คนเตรียมไว้ให้ คุณหนูชอบไหม?"
จวนจวนพยักหน้าแรงๆ เสียงเต็มไปด้วยความสุข ปล่อยมือจากไป๋หลิงแล้ววิ่งเล่นไปทั่วห้อง อย่างอยากรู้อยากเห็น ตรงนั้นจับจับ ตรงนี้ดู
"ที่นี่ใหญ่จัง"
ไป๋หลิงและไป๋ฮุ่ยช่วยจัดเสื้อผ้าในห้องให้เธอ
จวนจวนเปิดประตูระเบียงออก ตรงนี้มีระเบียงใหญ่ แสงแดดส่องมาถึง
มีนกน้อยสวยๆ ตัวหนึ่งบินมาเกาะที่ระเบียง
จวนจวนเอียงคอมองมัน: "นกน้อย เธอรู้ไหมว่าที่ไหนมีโสมป่า?"
นกน้อย: "จี๊ดจ๊าด รู้สิ! ที่ในสวนมีต้นไม้ที่ออกผลสีแดงเหมือนโคมไฟไงล่ะ!"
จวนจวนได้ยินก็รีบเขย่งเท้ายื่นคอมองลงไปในสวน แต่เธอเตี้ยเกินไป มองไม่เห็นอะไรเลย
ก้มลงเห็นช่องว่างของราวระเบียง ก็ย่อตัวลงนั่ง มองออกไปจากช่องราวระเบียง หาผลไม้สีแดงเหมือนโคมไฟที่นกน้อยบอก
เธอยังเห็นทหารถือปืนหลายนายในสวน ยืนอยู่กลางหิมะทุกๆ ห้าก้าวมีจุดตรวจ สิบก้าวมีเวรยาม
ไป๋ฮุ่ยมองคนที่ย่อตัวอยู่ที่ระเบียง: "เฮ้! นายว่า ท่านผู้บัญชาการจะเลี้ยงดูเธอเป็นคุณหนูจริงๆ เหรอ?"
"พูด nonsense อะไร ทำงานของตัวเองให้ดีๆ" ไป๋หลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไป๋ฮุ่ยกลอกตา: "ฉันไปเอาถ่านมาก่อน" พูดจบก็สะบัดมือจากไป