เด็กทั้งสองเชื่อฟังดี ติดตามซือเทียนกับคุณท่านซืออาวุโสนั่งรถยนต์ครอบครัวกลับจวนผู้บัญชาการทหาร
ซือหมิงได้รับข่าวแล้ว จึงให้คนไปเชิญแพทย์ทหารมารออยู่ที่จวน
“ปะปา” เด็กทั้งสองพอเห็นเขาก็วิ่งตรงเข้าไปหา
ซือหมิงก้มลงอุ้มเด็กทั้งสองไว้ในอ้อมแขนคนละข้าง “ออกไปเที่ยวสนุกไหม”
“ไม่สนุกเลย พวกเขาพูดไม่ดีถึงพี่ชาย” จวนจวนทำหน้าบึ้ง
“คราวหน้าเราไม่ไปแล้ว” ซือหมิงตบหลังเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ
“อืม” จวนจวนยิ้มแล้วพยักหน้าทันที
คุณท่านซืออาวุโสเข็นซือเทียนเข้ามา “ให้แพทย์ทหารตรวจซือเทียนก่อนเถอะ”
แพทย์ทหารเข้ามารับช่วงเข็นรถเข็น แล้วเข็นซือเทียนเข้าไปในห้องโถงชั้นหนึ่ง “คุณชายรอง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือครับ”
ซือเทียนตอบว่า “ขาฉันเจ็บนิดหน่อย”
อย่าว่าแต่แพทย์ทหารที่ชะงักเลย คนในตระกูลซือต่างก็พากันตกตะลึง
หลายปีก่อน เพื่อกดดันซือหมิง ศัตรูต่างชาติส่งคนมาชนซือเทียน หลังจากนั้นขาของเขาก็ไม่รู้สึกอีกเลย ไม่ว่าจะหมอแผนจีนหรือหมอแผนตะวันตก ก็ตรวจรักษากันมาหมดแล้ว แต่ไม่มีใครทำอะไรได้
ชะตาของเขาถูกกำหนดไว้แล้วว่าชาตินี้จะต้องใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็น
แต่ตอนนี้เขากลับบอกว่าขาเจ็บ หัวใจของทุกคนจึงพลันถูกแขวนขึ้นสูง ต่างกลัวว่าจะเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นอีก
จวนจวนเอียงคอมองทุกคน ก่อนหันไปกระซิบกับซือจินเฉินว่า “พี่ชาย พวกคุณเป็นอะไรกันไปหมด”
ซือจินเฉินกุมมือน้อย ๆ ของเธอไว้ “ไม่เป็นไร แค่เป็นห่วงขาของคุณอารอง”