ทางฝั่งซือหมิงกำลังล้อมปราบพวกโจรที่แฝงตัวเข้ามาในเมือง
พวกโจรรู้ตัวว่าถูกพบเข้าแล้ว จึงเปิดฉากยิงปะทะกับพวกเขา
เขาไม่ทันสังเกตว่า ในห้องห้องหนึ่งบนตึกที่อยู่ไกลออกไป มีปืนซุ่มยิงกระบอกหนึ่งกำลังเล็งมายังตำแหน่งที่เขาอยู่
พวกโจรมีจำนวนน้อยกว่าพวกเขามาก ไม่นานบางส่วนก็ถูกฆ่า ส่วนที่เหลือก็ถูกจับกุม
ซือหมิงสั่งให้รองผู้ช่วยฉีไปจัดการสถานการณ์ที่เหลือ ส่วนตัวเองยืนอยู่ข้าง ๆ มองพี่น้องร่วมรบที่ได้รับบาดเจ็บ แล้วสั่งให้คนพาพวกเขาไปโรงพยาบาล
ขณะที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงปากบันได พูดคุยกับพี่น้องร่วมรบที่บาดเจ็บ จู่ ๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ร่างของเขาราวกับถูกใครบางคนผลักเบา ๆ จนหงายหลังลงไปนั่งกับพื้น
จากนั้นเขาก็เห็นปืนซุ่มยิงบนตึกฝั่งตรงข้ามกำลังเล็งมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อครู่
เมื่อเห็นเขาล้มลงและรู้ว่าตัวเองถูกพบเข้าแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่มีเวลาเล็งไปที่ศีรษะของเขา จึงยิงใส่หน้าอกของเขาหนึ่งนัด
“ปัง”
“ปัง”
เสียงปืนสองนัดดังขึ้นพร้อมกัน
ซือหมิงเอนพิงอยู่กับบันได มือยังคงถือปืนประจำกายที่มีควันบาง ๆ ลอยออกมา
รองผู้ช่วยฉีกับคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงปืนก็สะดุ้ง รีบวิ่งออกมาทันที
เมื่อเห็นรูจากกระสุนบนหน้าอกของซือหมิง พวกเขาก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ
ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะเรียกเสียงของตัวเองกลับมาได้ “ผะ... ผู้บัญชาการทหาร!”
ซือหมิงกุมหน้าอก แล้วหยิบกล่องเหล็กที่จวนจวนใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อบริเวณหน้าอกของเขาเมื่อวันนี้ออกมา
ตอนนี้มีกระสุนหนึ่งนัดฝังแน่นอยู่บนกล่อง