คุณท่านหลิวมองคนรุ่นหลังที่อยู่ฝั่งตรงข้าม “ซือหมิง ทำแบบนี้ไม่กลัวว่าจะล่วงเกินตระกูลหลิวหรือ?”
“ตอนนี้ตระกูลหลิวของพวกคุณยังมีไพ่ตายเหลืออยู่อีกหรือ?” ซือหมิงจ้องตาเธอตรง ๆ
คุณท่านหลิวไม่ตอบ แน่นอนว่ายังมีไพ่ตายอยู่ แต่จะบอกเขาได้อย่างไร
ซือหมิงรู้ดีว่าพวกเขายังมีไพ่ตาย เพียงแต่ต้องดูกันต่อไปว่าไพ่ใบนั้นคืออะไร
ทั้งสามไม่พูดอะไรต่อ ห้องรับแขกเงียบงันอย่างน่าประหลาด
จนกระทั่งพ่อบ้านกลับมาและส่งโฉนดแดงที่แลกคืนมาให้ซือหมิง “ผู้บัญชาการทหาร นี่คือที่นาดีทั้งหมดของตระกูลหลิว”
“ผู้บัญชาการทหาร ตอนนี้ปล่อยคนได้หรือยัง?” คุณท่านหลิวมองเขา
“ได้สิ พวกคุณไปรับคนที่คุกได้เลย วางใจเถอะ ผมไม่ได้ลงโทษหลิวจิ้งเฉิง” ซือหมิงลุกขึ้นไปโทรศัพท์
คุณท่านหลิวโกรธจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ ลากหลูชิงฮุยหันหลังเดินออกไปทันที
พ่อบ้านมองตามทั้งสองคนที่เดินจากไป “ผู้บัญชาการทหาร จะปล่อยหลิวจิ้งเฉิงไปแบบนี้หรือครับ?”
“ตอนนี้เขาแทบไม่ต่างอะไรกับคนบ้า ผมบอกว่าจะปล่อยเขา แต่ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยเขาไปแบบครบสามสิบสอง” ซือหมิงสั่งให้พ่อบ้านนำโฉนดที่ดินไปมอบให้ซือเทียน
ตอนนี้ประหยัดเวลาในการบุกเบิกที่ดินไปได้ พอถึงฤดูไถหว่านในฤดูใบไม้ผลิก็ปลูกได้ทันที
ตอนคุณท่านหลิวไปรับหลิวจิ้งเฉิง หัวใจแทบหยุดเต้น
“อย่าตีผม ผมรู้แล้วว่าผิด”
“ผมไม่กล้าอีกแล้ว พวกคุณอย่าเข้ามา”
“น่ากลัวเหลือเกิน มามา ผมกลัว”