ภรรยาเกิงมองซือจินเฉิน ก่อนหน้านี้เธอเคยพบคุณชายน้อยแห่งตระกูลซือคนนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นสีหน้าไม่ค่อยดี ดูอ่อนระโหยโรยแรงเหมือนคนป่วย
แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเดิม ใบหน้าแดงระเรื่อ สีหน้าท่าทางสดใสมีชีวิตชีวามาก
“คุณชายหนานเฉินหายป่วยดีแล้วสินะคะ”
“นั่นสิ หลายปีมานี้เด็กคนนี้ทำให้ฉันเป็นห่วงไม่น้อย ตอนนี้เห็นเขาหายดีแล้ว ใจก็โล่งขึ้นเยอะ” คุณท่านซืออาวุโสพูดพลางลูบศีรษะซือจินเฉินที่นั่งอยู่ข้างตัว
“หนานเฉิน จวนจวน ทักทายภรรยาเกิงสิ” เด็กทั้งสองคำนับอย่างเรียบร้อย
ภรรยาเกิงยิ้มพลางพยักหน้า “ดีแล้ว ๆ ดูคุณชายหนานเฉินก็รู้เลยว่าเป็นเด็กมีบุญวาสนา”
จวนจวนฟังไม่เข้าใจว่าพวกผู้ใหญ่กำลังพูดอะไรกัน จึงนั่งแกว่งเท้าเล็ก ๆ อยู่บนโซฟาอย่างเบื่อหน่าย
ซงซงกระโดดขึ้นไปบนโซฟา แล้วหมอบอยู่ข้างหลังเธอเป็นหมอนอิงให้
ที่ห้องรับรองอีกด้านหนึ่ง ซือหมิงมองเกิงไท่หนิงกับคนอื่น ๆ “หยกเม็ดมรกตสีส้มเหลืองผมยังต้องเก็บไว้ใช้ ส่วนที่ผมจะขายตอนนี้ก็มีแค่ของบนโต๊ะพวกนี้”
“ทุกท่านลองดูก่อนได้ว่ามีชิ้นไหนถูกใจบ้าง ถ้าชอบชิ้นไหน เราคุยเรื่องราคากันได้”
คนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าซือหมิงยังมีหยกเม็ดมรกตชั้นเลิศชิ้นอื่นอีก จึงยังเสียดายที่ไม่ได้ซื้อหยกเม็ดมรกตสีส้มเหลือง
แต่พอเห็นหยกเม็ดมรกตบนโต๊ะ ต่างก็เบิกตากว้าง
หยกเหล่านี้ล้วนเป็นหยกเม็ดมรกตชั้นเลิศ แม้จะหายากไม่เท่าหยกเม็ดมรกตสีส้มเหลือง แต่ก็เป็นของล้ำค่าที่พบเห็นได้ยากอยู่ดี