ซือหมิงมองจวนจวน “จวนจวน หินที่เหลือหนูจะเก็บไว้ไหม?”
จวนจวนส่ายหน้า “ยกให้อาปาทั้งหมดเลยค่ะ”
ซือหมิงยิ้มพลางลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ แล้วให้ไป๋หลิงพาเด็กทั้งสองไปเล่นที่ห้องอื่น “มามา คราวนี้เดินทางกลับมาราบรื่นดีไหมครับ?”
“ระหว่างทางไม่มีเรื่องอะไรหรอก แค่เห็นคนอดตายและหนาวตายไม่น้อย” คุณท่านซืออาวุโสถอนหายใจ
พูดพลางมองหินแร่ดิบที่วางอยู่บนโต๊ะ “คงเสียเงินไปไม่น้อยเลยสินะ!”
ซือหมิงส่ายหน้า “คนอื่นให้มาครับ”
“ให้มาหรือ?” คุณท่านซืออาวุโสมีสีหน้าประหลาดใจ “ใครจะใจดีขนาดนั้น?”
“เพ่ยจิ้งหมิงครับ” ซือหมิงเอ่ยชื่อคนคนหนึ่ง
คุณท่านซืออาวุโสหัวเราะเยาะ “เจ้าหมอนี่ช่างตามรังควานไม่เลิกจริง ๆ”
“คราวนี้เขาเสียทั้งภรรยาและกองทัพ แถมยังทำให้ผมได้เงินมาไม่น้อย” ซือหมิงมองหินแร่ดิบบนโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“จวนจวนเป็นเด็กนำโชคจริง ๆ” คุณท่านซืออาวุโสยกถ้วยขึ้นจิบน้ำ
“แต่ผมไม่อยากให้ใครจับตามองเธอครับ” ซือหมิงประสานมือวางไว้บนตัก
คุณท่านซืออาวุโสวางถ้วยลง “ก็จริง คนนอกก็พูดไปว่าเจ้าเก่งเรื่องพนันหินแล้วกัน อีกอย่าง เจ้าต้องเตรียมไปซื้อธัญพืชด้วย”
“พรุ่งนี้ขายหินแร่ดิบที่เหลือ แล้วผมจะให้คนไปซื้อธัญพืช เรื่องนี้ก็ถือว่าผ่านไปได้แล้ว ส่วนรองกับพี่ใหญ่ก็น่าจะใกล้กลับมาแล้ว”
ซือหมิงไม่คิดว่าวันนี้นอกจากไม่ต้องเสียเงินแล้ว ยังทำเงินได้มหาศาล แถมยังแก้ปัญหาธัญพืชขาดแคลนในเมืองและปัญหาเงินไม่พอใช้ของตัวเองได้อีกด้วย