ซือจินเฉินเองก็ไม่คิดว่าเมื่อวานอากาศดีขนาดนั้น พอตกดึกฝนจะตกลงมาจริง ๆ
เด็กทั้งสองอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็มานั่งกินอาหารเช้ากับคุณท่านซืออาวุโส ส่วนซือเทียนออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้ามืด
“คุณย่า จะไปกับพวกเราด้วยไหมคะ” ซือจินเฉินมองคุณท่านซืออาวุโส
“ใช่จ้ะ วันนี้ย่าของพวกหนูก็เชิญย่าไปด้วย เพราะฉะนั้นย่าจะไปกับพวกหนูด้วย” คุณท่านซืออาวุโสพูดยิ้ม ๆ
เด็กทั้งสองยังต้องเรียนหนังสือในตอนเช้า จึงต้องรอให้เรียนเสร็จก่อนถึงจะไปบ้านตระกูลเชียนได้
วันนี้มีเพียงเหยียนอานชิงมาคนเดียว ฝนที่ตกลงมาทำให้ชุดกะเบรอนยาวกับรองเท้าของเขาเปียกชุ่ม
คุณท่านซืออาวุโสมองเสื้อผ้าและถุงเท้ารองเท้าที่เปียกชื้นบนตัวเขา “คุณเหยียนเดินมาหรือคะ”
“ครับ ผมลืมไปเลยว่าอากาศแบบนี้จะทำให้เสื้อผ้าเปียก” เหยียนอานชิงพูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
คุณท่านซืออาวุโสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ดูรูปร่างของคุณแล้วคล้ายอาห์เทียนอยู่เหมือนกัน ย่าจะให้คนไปหาเสื้อคลุมตัวยาวตัวใหม่มาให้คุณเปลี่ยน”
พูดจบเธอก็สั่งให้คนไปหาเสื้อคลุมตัวยาวกับถุงเท้ารองเท้าคู่ใหม่มาให้เขาเปลี่ยน
เสื้อผ้าที่ถอดออกมาถูกนำไปซัก ก่อนจะเอาไปผึ่งให้แห้งหน้าเตาผิง
เหยียนอานชิงมองจวนจวนที่นั่งตัวตรง ทันใดนั้นก็รู้สึกหมดแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่สุดท้ายก็ยังรวบรวมกำลังใจ เริ่มสอนเด็กทั้งสอง
คาบนี้ยังคงเรียนเรื่องขีดเขียนเหมือนเดิม เพียงแต่วันนี้จวนจวนใช้ดินสอ
ผลลัพธ์ดีกว่าตอนเขียนด้วยพู่กันจีนไม่น้อย แต่ลูกอ๊อดพวกนี้มันอะไรกัน