ซือหมิงไม่แม้แต่จะมองเธอ หันไปมองรองผู้ช่วยฉีแล้วสั่งว่า “ซื้อ”
รองผู้ช่วยฉีเดินขึ้นไปจ่ายทองคำแท่งเล็กหนึ่งแท่ง จากนั้นก็อุ้มหินก้อนที่จวนจวนชี้ให้ แล้วนำไปมอบให้ทหารที่อยู่ด้านหลัง
หลิวหรูเหยียนเห็นท่าทีของเขาแล้วโกรธจนหน้าเขียว “ผู้บัญชาการซือ รอชดใช้จนหมดเนื้อหมดตัวได้เลย”
“ผมจะขาดทุนหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องให้คุณเป็นห่วง แค่ลูกสาวผมชอบก็พอ” ซือหมิงพูดจบก็ก้มมองจวนจวน
“จวนจวน ยังมีอะไรที่ชอบอีกไหม”
จวนจวนเม้มปากน้อย ๆ มองหลิวหรูเหยียน แล้วเงยหน้ามองซือหมิง “ปะปา จวนจวนทำผิดหรือเปล่า”
ซือหมิงจับมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ “ไม่ผิดเลย ขอแค่จวนจวนชอบ ปะปาก็จะซื้อให้หมด”
“ฉันจะคอยดูว่าอีกเดี๋ยวตอนเจียระไนหิน คุณจะยังปากเก่งแบบนี้ได้หรือเปล่า ถึงตอนนั้นถ้าจวนผู้บัญชาการไม่มีเงินแล้ว ก็อย่ามาขอร้องตระกูลหลิวของเราแล้วกัน”
หลิวหรูเหยียนบิดเอวแล้วหันหลังเดินจากไปทันที
รองผู้ช่วยฉีเดินมาหาซือหมิง “ท่านผู้บัญชาการ ท่านไม่ไว้หน้าเธอแบบนี้ ถ้าเกิดว่า...”
ซือหมิงยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ “ใครก็ทำให้ลูกสาวผมเสียหน้าไม่ได้ วันนี้ถ้าผมยอมถอย วันหน้าจวนจวนก็ยิ่งเข้ากับคนในวงสังคมนี้ไม่ได้”
จวนจวนไม่ค่อยเข้าใจว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แค่ได้ซื้อของขวัญให้พี่ชายก็มีความสุขแล้ว
พี่ชายเหมือนจะเคยบอกเธอด้วยว่า เธอยังมีคุณย่า คุณอาสองคน และคุณอาหญิงอีกหนึ่งคน
จะซื้อของขวัญให้พวกเขาด้วยดีไหมนะ