รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงชื่นชม “คุณเพ่ยเก่งจริง ๆ แค่เจียระไนหินก็ได้เห็นสีเขียวแล้ว”
เพ่ยจิ้งหมิงเพียงยิ้มบาง ๆ “แค่โชคดีเท่านั้นเอง”
ซือหมิงอุ้มจวนจวนอย่างสงบนิ่ง เห็นดวงตาของเธอแทบจะปิดลงแล้ว จึงเอ่ยว่า “ง่วงแล้วก็พิงปะปาหลับเถอะ”
จวนจวนพยักหน้าอย่างว่าง่าย กอดซือหมิงไว้แล้วซบไหล่เขาหลับไป
ทางด้านนี้ เพ่ยจิ้งหมิงเจียระไนหินก้อนที่สองเสร็จแล้ว
ผู้เฒ่าตงมองดูพลางลูบหนวดเครา “หยกกันชิง ก็ไม่เลว”
เพ่ยจิ้งหมิงเลือกหินแร่ดิบมาสิบก้อน ก้อนที่ดีที่สุดเจียระไนได้หยกไอซ์ชั้นสูง ในบรรดาหินทั้งหมดมีของอยู่หกก้อน นับว่าเป็นอัตราการได้หยกที่ค่อนข้างสูง
แต่เมื่อนับมูลค่ารวมแล้ว ก็ยังขาดทุนไปไม่น้อยเมื่อเทียบกับราคาที่ซื้อมา
ซือหมิงอุ้มจวนจวนนั่งอยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งโอบเธอไว้ให้หลับสบายขึ้น ส่วนอีกมือยกแก้วสุราขึ้นจิบเบา ๆ
เกิงไท่หนิงเดินมาหาเขา “ผู้บัญชาการทหาร ถึงคราวเจียระไนหินของท่านแล้วครับ”
หลิวหรูเหยียนแค่นเสียงเย็นชา “ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าอีกเดี๋ยวคุณจะแพ้อย่างไร”
คนรอบข้างต่างหัวเราะเบา ๆ พวกเขาเห็นกับตาเมื่อครู่ว่าหินของผู้บัญชาการซือถูกเลือกมาอย่างส่ง ๆ
ไม่รู้จริง ๆ ว่าเด็กหญิงบ้านนอกคนหนึ่งทำอย่างไรถึงได้รับความโปรดปรานจากเขาขนาดนั้น
ซือหมิงทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เพียงมองรองผู้ช่วยฉีแวบหนึ่ง แล้วก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม
ตอนนี้ฝ่ามือของรองผู้ช่วยฉีชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่เขาจะขลาดไม่ได้ จึงให้ทหารคนแรกนำหินที่อยู่ในอ้อมแขนมาวางเรียงบนโต๊ะ
หินก้อนแรกมีขนาดแค่เท่ากำปั้น ก็คือหินสีเหลือง ๆ ที่จวนจวนบอกว่าดูเหมือนลูกเป็ดตัวน้อย