“ท่านผู้บัญชาการ”
ฟู่เฉินเดินตรงเข้าไป ทุกสายตาจับจ้องที่ใบหน้าของฟู่เฉิน เขามองซูเหม่ยแล้วจู่ๆ หัวไหล่ก็ตก
“ผมขอรับผิด”
ฝูงชนเงียบไปไม่กี่วินาที ก็ได้ยินเสียงฟู่เฉินสะอื้น “ที่ผมคอยอยู่กับสหายซูเหม่ยไปทำแท้ง ก็เพราะ...” เอวของฟู่เฉินค่อยๆ โน้มต่ำลง
“เฮ้อ ให้ผมพูดดีกว่า” ชายที่เข้ามาด้วยกันเมื่อกี้ยิ้ม “ผู้บัญชาการเฉา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
ดวงตาของเฉาอ้ายกั๋วจับอยู่ที่ชายตรงหน้า “รองเลขาหวัง ไม่ได้เจอกันนาน”
รองเลขาธิการเมืองถานสุ่ย หวังหย่งเฉียง
“พูดแล้วก็น่าอาย เด็กคนนี้ชิวหลิงเคยฝากให้ผมดูแลมาก่อน แต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ กลัวจนมีคนฉวยโอกาส”
“สหายซูเหม่ยครับ ฟู่เฉินบอกผมแล้วเรื่องการรักษาคนแก่คนนั้นพลาด ผมให้ฟู่เฉินเขียนรายงานส่งไปแล้ว เขาจะลาออกจากตำแหน่งด้วย”
สีหน้าซูเหม่ยตะลึงไปไม่กี่วินาที แล้วก็ตั้งสติได้ “ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้”
“หมอซู ผมรู้ว่าคุณมาจากบ้านนอก อยากทิ้งสามีอย่างสหายหร่วนให้ได้ แต่ทำผิดก็คือทำผิด ฟู่เฉินขี้ขลาดใจอ่อนช่วยคุณครั้งแล้วครั้งเล่า ขนาดเรื่องทำแท้งก็ยังช่วย ตอนนี้ชื่อเสียงและงานของเขาเองก็พังไปแล้ว คุณก็น่าจะพอใจได้แล้ว พ่อแม่เขาก็ตัดขาดกับเขาแล้ว คุณจะเกาะเขาไว้ก็ไม่ได้อะไร ตัวฟู่เฉินเองก็ต้องรับโทษ ส่วนคุณก็อย่าก่ออาชญากรรมต่อไปอีกเลย”
สายตาคมกริบของหวังหย่งเฉียงจับที่ใบหน้าซูเหม่ยที่ร้อนรนอยากจะพูด “ส่วนเด็กในท้องคุณ ฟู่เฉินยอมตรวจ ถ้าเป็นของเขา ก็ให้ยิงเป้าเลย!”