ยังไม่ทันที่เสี่ยวชุนจะเอ่ยปาก หร่วนยายก็ก้าวออกมาเสียก่อน
“ท่านผู้นำ~~~” น้ำเสียงลากยาวสามสั้นหนึ่งยาวที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง ผู้บัญชาการเฉารู้สึกปวดขมับขึ้นมาทันที ยายเฒ่านี่มาแล้วอีกแล้ว
“ก่อนหน้านี้ซูเหม่ยเป็นสะใภ้บ้านฉัน เงินชดเชยที่รัฐให้ลูกชายฉัน มันก็สมควรให้สะใภ้เขาส่วนหนึ่ง ไม่เห็นมีปัญหาอะไร แต่ตอนนี้ซูเหม่ยผู้ยิ่งใหญ่บ้านฉันรับไว้ไม่ไหวแล้ว งั้นของของนางก็ต้องคืนกลับมา มันเป็นเรื่องถูกทำนองคลองธรรม! ที่หน่วยงานจัดงานให้ ก็เพื่อให้พวกเราไม่อดตาย แต่ตอนนี้พวกคุณคนนั้นก็จะเอาคืน คนนี้ก็จะมายึด นี่มันจะบีบให้พวกเราสามชั่วโคตรตายห่าชัด ๆ เลยรึไง~~ อย่างนี้สู้ฉันตายเสียยังดีกว่า ไอ้ลูกเอ๋ย~~~”
“ฮือ ๆ แม่จ๋าอย่าตายนะ”
เสียงหางเสียงยาวของยายเฒ่าแทบจะทะลุหลังคา ผู้อำนวยการหวังร้อนรนจนหน้าแดงก่ำ
เขามองหร่วนเจี้ยนหัวที่กอดหร่วนยายร้องไห้โฮ ๆ น้ำมูกเป็นฟองอากาศอย่างเซ่อ ๆ ก็ได้แต่อยากตาย อยากตายจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยากตายขนาดนี้
“งานนั้นก่อนหน้านี้มอบให้สหายหร่วนเจี้ยนหัวก็จริง แต่ว่าตอนนี้ซูเหม่ยไม่ใช่ครอบครัวของเขา และก็ไม่ใช่พนักงานของโรงพยาบาลแล้ว”
ผู้อำนวยการหวังเอ่ยขึ้น น้ำเสียงก็กลับมีความมั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง “คุณยาย บ้านหลังนี้เป็นบ้านสวัสดิการที่โรงพยาบาลเราแบ่งให้พนักงาน ซูเหม่ยไม่ใช่พนักงานของเราแล้ว งั้นนางก็ไม่มีสิทธิ์ได้บ้าน เรื่องนี้รัฐกำหนดไว้ ผมก็เปลี่ยนไม่ได้เหมือนกัน อีกอย่าง ถ้าบ้านให้คนที่ไม่ใช่พนักงานหน่วยเรา คนอื่นก็คงไม่ยอม!”