ทุกคนหันไปมองที่ประตู ภรรยาของผู้บังคับการเจี่ยงตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก เธอก้าวพรวดเดียวเข้ามาในห้อง แววตาดุดันราวกับจะกินคนได้
ทุกคนมองพวกเขาด้วยความสงสัย ซุบซิบกระซิบกระซาบกัน มีเพียงซูเหม่ยที่ก้มหน้านิ่ง อยากหาที่หลบซ่อนแทบแย่
“ซูเหม่ย!”
ร่างของหญิงสาวสั่นเทา จู่ ๆ ก็คว้าแก้วน้ำเคลือบข้าง ๆ ปาใส่ศีรษะของซูเหม่ย “นังสารเลว ทำไมเธอเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย ทำไมเธอไม่ช่วยจิงจิง!”
หญิงสาวหอบหายใจแรง น้ำตาเอ่อคลอเต็มตา เธออยากจะฆ่าผู้หญิงตรงหน้า แต่ทำไม่ได้ ทำได้เพียงจ้องมองใบหน้าหลอกลวงของซูเหม่ยอย่างเคียดแค้น ข้อนิ้วมือขาวซีด พอนึกถึงว่าซูเหม่ยเจอจิงจิงแต่กลับเมินเฉยจนทำให้จิงจิงได้รับอันตราย ก็เหมือนมีมีดกรีดแทงหัวใจของเธอ
เธอสูดหายใจลึก กดความโกรธที่อยากจะลงมือฆ่าคนลงไป เสียงสั่นเครือ “ผู้หญิงคนนี้ไปทำแท้งเพราะมีชู้ แล้วไปเจอลูกสาวของฉันที่ถูกคนค้ามนุษย์ลักพาตัวไป เธอ... เธอ...”
“เธอเห็นลูกสาวของฉันแต่กลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้ตายต่อหน้า เธอถึงกับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ฮือ ลูกสาวของฉันถูกคนค้ามนุษย์หักนิ้ว สั่งยานอนหลับเข้าไปตั้งมากมาย เธอเพิ่งหกขวบเองนะ... ฮือ”
“ทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้จักลูกสาวฉันดี น้องสามีฉันก็คอยดูแลเธอแทบตาย แต่เธอล่ะ กลับเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย ถึงเพียงแค่แจ้งตำรวจก็ยังดี! ทำไมบนโลกนี้ถึงมีคนใจร้ายอย่างเธอได้!”
“ลูกสาวฉันเล่าให้ฟังว่า ได้ยินซูเหม่ยกับหมอผู้ชายคนนั้นคุยกันว่าเด็กเป็นของผู้ชายคนนั้นเอง เธอมีชู้แน่นอน ที่ว่าเจอคนพาลมารังควานน่ะโกหกทั้งเพ เธอก็แค่กลัวตัวเองถูกลงโทษ! ผู้หญิงแบบนี้สมควรโดนลากไปยิงเป้าให้ตาย”