สิงหย่งมองดูท่าทางของหร่วนเสี่ยวชุน "ดูเธอแบบนั้นแล้วจะวิ่งหนีเหรอ?"
"ก็ไม่แน่นะคะ"
ฟังเสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วแล้ว สิงหย่งก็อยากจะหัวเราะ เด็กตัวแค่นี้แต่ไหวพริบเยอะเสียจริง
"เอาล่ะ ฉันยังมีธุระต้องทำ รีบไปให้ไกลจากที่นี่"
คนรุ่นก่อนเขาว่าไม่ดีที่เด็กจะเข้าใกล้เรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือไง
เสี่ยวชุนเงยหน้า ยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวดี "ผู้กองสิงยุ่งอยู่ หนูแค่อยากดูเฉย ๆ"
เธอเขย่งเท้า มองดูสถานการณ์ตรงนั้นด้วยความสงสัย มองไกล ๆ เห็นรอยเท้ายุ่งเหยิงเต็มไปหมด ดูเละเทะแบบนี้ก็รู้เลยว่าชาวบ้านเหยียบจนเละ
เสี่ยวชุนมองไปยังจุดเกิดเหตุ ซึ่งอยู่ด้านหลังข้างสถานีอนามัย พยาบาลคนนี้ไม่มีอะไรทำ มาที่นี่ทำไม?
แถมโจรปล้นยังมาปล้นเอาของที่สถานีอนามัย รู้สึกชอบกลพิกล
เสี่ยวชุนเริ่มวิเคราะห์คดีโดยไม่รู้ตัว
[ติ๊ง~ ทักษะการอนุมานเชิงตรรกะขั้นต้น +10]
ถ้าจะปล้น เธอต้องเลือกที่ที่มีคนน้อย แล้วจู่ ๆ ก็กระโดดออกมา ตะโกนว่า "เอาเงินออกมา!"
วิ่งมาปล้นข้างโรงพยาบาล แถมเสี่ยงที่จะถูกจับได้ขนาดนี้ ถ้าไม่โง่ก็คือ..... ฆาตกรรม
ถ้าเป็นฆาตกรรม แล้วทำไมทุกคนถึงบอกว่าเป็นโจรปล้นฆ่า?
เสี่ยวชุนตั้งหูฟังชาวบ้านข้าง ๆ นินทากัน
"สามเดือนก่อน เมียบ้านตระกูลฟางกลับจากบ้านพ่อแม่ตอนกลางคืน ยืมเงินมาได้ ถูกฆ่ากลางทาง ตอนฝังฉันไปดู โอ๊ย มีรูใหญ่ที่ตัวขนาดนั้น"
"อย่าพูดเลย ครึ่งปีก่อน หลานสาวยายตาบอดเก็บเงินได้พอดีจะพายายไปหาหมอ สุดท้ายไปเบิกเงินมา ถูกฆ่ารัดคอกลางทาง คนก็ตาย เงินก็หาย ยายตาบอดร้องไห้จนคราวนี้มองอะไรไม่เห็นจริง ๆ"