สีหน้าสิงหย่งเย็นชาลงทันที มุมปากเม้มแน่น
ก็แค่ไก่อ่อนหัดยังกล้ามาชี้นิ้วสั่งงานเขา
เขาหรี่ตาลงอย่างไร้อารมณ์ อยากรู้เหมือนกันว่าซูเหม่ยจะก่อเรื่องอะไรอีก
ขณะนั้น หร่วนเสี่ยวชุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ชี้หน้าโมโห "ทำไมต้องเปลี่ยนตัวผู้กองสิง? เสี่ยวชุนว่าเธอมันมีพิรุธ!"
เด็กน้อยพุ่งเข้าใส่ซูเหม่ยกับฟู่เฉินราวกับลูกปืนใหญ่
"คุณไม่มีสิทธิ์ไม่ให้ผู้กองสิงสืบคดี คุณจะมาโกรธแค้นผู้กองสิงที่ช่วยเสี่ยวชุนตรวจสอบเรื่องคุณปลอมจดหมายหย่าไม่ได้นะ"
"นี่คุณจงใจสร้างความรำคาญใช่ไหม?"
"ผู้กองสิงเป็นตำรวจสืบสวนที่เก่งที่สุดในเมือง การที่คุณไม่ให้เขาสืบคดีและขอเปลี่ยนคน เป็นการไม่รับผิดชอบต่อคนตาย แถมยังดูถูกผู้กองสิงด้วย คุณนี่มันใจร้ายอะไรเบอร์นี้!"
ด้านหลัง สิงหย่งกระพริบตาแผ่วเบา เขาแค่คิดว่าคำขอนี้น่าขำ แต่เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ตรงนั้น ออกโรงแทนเขา และไม่พอใจแทนผู้ตาย
เขาก็พลันรู้สึกว่าที่คิดว่าเด็กหญิงจะกลายเป็นผู้ร้ายอาจจะคิดมากไปเอง
มือเล็กนุ่มนิ่มของเด็กน้อยคว้าแขนเขา แล้วมองไปรอบ ๆ "เสี่ยวชุนสาบาน ผู้กองสิงคือตำรวจที่เก่งที่สุด ถ้าโกหกขอให้..."
สิงหย่งรีบปิดปากเด็กน้อยทันที
บางคำพูดไม่ควรพล่อยออกไป
เขาอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาอุ้มไว้ มองสบตาซูเหม่ยกับฟู่เฉินอย่างเฉียบคม "การที่ผมรับผิดชอบคดีนี้เป็นคำสั่งของหัวหน้าในเมือง คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งนั่นนี่"
พูดจบก็หันไปสั่งเสียงดุดัน