“ก๊อก ก๊อก”
ซูเหม่ยเคาะประตู ได้ยินเสียงข้างในบอกให้เข้ามา เธอจึงค่อยๆ ดันประตูเปิด
ในห้องมีควันคลุ้ง
หัวหน้าอู๋หันมามองซูเหม่ย ความอ่อนโยนที่เคยมีจางหายไป เหลือเพียงความหงุดหงิดและเคร่งขรึม เมื่อนึกถึงคำพูดของผู้อำนวยการหวังเมื่อวาน เขาจึงขยี้ก้นบุหรี่ดับ
“หมอซู เข้ามาสิ ปิดประตูด้วย”
ซูเหม่ยยืนบิดมืออย่างกระวนกระวายข้างโซฟา ไม่ได้นั่งลงทันที สายตาลอบมองไปที่เอกสารข้างมือหัวหน้าอู๋ นั่นคือรายงานแจ้งจากฝ่ายความมั่นคงสาธารณะใช่ไหม?
“หมอซู เรื่องเมื่อวานเรารู้กันหมดแล้ว คุณมีอะไรจะพูดไหม?”
“หัวหน้าอู๋ เรื่องมันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ฉันเอาสัญญาหย่าฉบับนั้นมามีเหตุผลจำเป็นจริงๆ”
“เหตุผลจำเป็น?” หัวหน้าอู๋หยิบเอกสารโยนลงบนโต๊ะกาแฟ “รายงานผลตรวจของฝ่ายความมั่นคงสาธารณะส่งถึงโต๊ะท่านผู้บัญชาการเฉาแล้ว ฉบับนี้ทางเราจากเสี่ยวซุนของฝ่ายท่านผู้บัญชาการเฉาเป็นคนส่งมา คิดว่าผมควรจัดการเรื่องนี้ยังไงดี?”
ซูเหม่ยรู้สึกเพียงว่าหูอื้ออึงไปหมด “หัวหน้าอู๋ เรื่องนี้ฉันอธิบายได้นะคะ ผลงานสองปีมานี้คุณก็เห็น ฉันตั้งใจทำงานนี้มากจริงๆ คุณดูสิ...”
“หมอซู ทางท่านผู้บัญชาการเฉายังไม่ได้ส่งคนมาจัดการ แต่เรื่องนี้ไม่ใช่แค่โรงพยาบาลเราจะตัดสินใจเองได้แล้ว ต่อไปคงมีผู้นำมาคุยกับคุณ วันนี้ผมก็แค่แจ้งคุณ งานของคุณนะ คงต้องหยุดพักไว้ก่อนสักระยะดีกว่า”
“พะ... พักงาน? หัวหน้าอู๋ ต้องพักงานจริงเหรอคะ?”
“หมอซู โรงพยาบาลไม่ใช่ของผมคนเดียว เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้หรอก”