ในโรงพยาบาล ซูเหม่ยนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยราวกับกำลังหลับใหล
เมื่อหมอถือแฟ้มประวัติคนไข้เข้ามา เธอถึงได้ลืมตาขึ้นเล็กน้อย ดูอ่อนแอน่าเวทนา
หมอหญิงถอนหายใจ “สหายซู ยานั่นคุณกินไปรึยัง?”
มือของซูเหม่ยกำแน่นเป็นหมัด ความเจ็บในใจทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก สายตามองไปที่เสี่ยวซุนซึ่งยืนอยู่ตรงประตูตลอดเวลา “ฉันขอถามเหลียงชุนฟางได้ไหมว่าทำไมถึงทำแบบนี้?”
เสี่ยวซุนขมวดคิ้ว พูดความจริงตามที่ผู้บัญชาการกองพลสั่งไว้ก่อนหน้านี้ “เหลียงชุนฟางบอกว่าเพราะฟู่เฉินเคยช่วยเหลือเธอ เธอทนไม่ได้ที่คุณคอยทำร้ายฟู่เฉินครั้งแล้วครั้งเล่า เลยอยากจะฆ่าคุณ แต่ทางตำรวจสืบออกมาว่า ยานั่นฟู่เฉินเป็นคนให้เธอ”
หัวใจของซูเหม่ยเหมือนถูกอะไรบางอย่างทิ่มแทงอย่างแรง น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย “ฉันขอพบเธอหน่อยได้ไหม?”
“คนถูกพาตัวไปแล้ว ไม่ได้เจอ”
ซูเหม่ยเงียบไป ร่างทั้งร่างราวกับสูญสิ้นเรี่ยวแรง พิงหมอนหนุนอยู่ กลิ่นอายความหม่นหมองแผ่ซ่านในอากาศ
“สหายซูเหม่ย คุณกินยาไปแล้วใช่ไหม? ถึงตอนนี้ตรวจเลือดจะยังไม่พบอะไร แต่ก็ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะเวลาหลังกินยาสั้นเกินไปเลยยังตรวจไม่เจอ”
“กินแล้ว!” จู่ๆ ซูเหม่ยก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจืออารมณ์บางอย่างที่ยากจะอธิบาย “ฉันกินแล้ว กลืนลงไปแล้ว......”
หมอหญิงเห็นสภาพเธอเช่นนั้นก็รู้สึกเห็นใจ “กินแล้วก็ดีเหมือนกัน เดิมทีฉันยังคิดว่าถ้าคุณยังไม่ได้กิน เด็กคนนี้ก็คงจะดีที่สุดถ้าไม่เอาไว้ ยาที่เหลียงชุนฟางฉีดให้คุณเป็นยาสลบที่ยังปนเปื้อนด้วยยาซึ่งมีอันตรายต่อทารกในครรภ์อยู่มาก มีผลอย่างรุนแรงต่อพัฒนาการของตัวอ่อน”