คำถามของเสี่ยวชุนทำให้หญิงสาวนิ่งงัน แม้แต่ตำรวจที่อยู่ข้างๆ ในการสอบสวนก็ยังนิ่งงันไปด้วย
ทันใดนั้นก็ปิ๊งปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ พวกเขาถึงกับทำผิดพลาดแบบสามัญสำนึก สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่ตัวตนของฆาตกรผู้ต้องสงสัย กลับมองข้ามตรรกะพื้นฐานที่สุดไป
เที่ยงคืนกว่าๆ ไม่ได้สัมผัสใกล้ชิด ไม่มีแสงไฟ ผู้หญิงคนนี้บรรยายลักษณะหน้าตาของอีกฝ่ายได้แม่นยำขนาดนี้ได้ยังไง
สิงหย่งก้าวไปข้างหน้า สายตากดดันจับจ้องที่หญิงสาว "คุณเห็นชัดจริงๆ เหรอ?"
หญิงสาวพูดตะกุกตะกัก "ฉะ-ฉันแค่เห็นคร่าวๆ เดาเอาน่ะ"
"คุณไม่ได้เดา" เสี่ยวชุนทำหน้าเคร่งเครียด "สามเมตรแล้วก็กลางคืนด้วย คนปกติการกะความสูงแนวตั้งจะถูกบีบอัด ปกติจะเดาสูงเกินไป 5-10 เซนติเมตร คุณบอกว่า 180 นี่ไม่ใช่การเดา แต่เป็นสิ่งที่คุณพูดออกมาโดยตรง"
"ใช่แล้ว เที่ยงคืนไม่มีแหล่งแสง มีแต่ดวงจันทร์ เบ้าตา สันจมูก คางของคนจะเกิดเงาชัดเจน ขอบผมสั้นก็จะเบลอละลายในความมืด ไม่มีทางมองเห็นได้ชัดขนาดนี้" เฟิงเยี่ยนเดินเข้ามาจากนอกประตู
เขามองเสี่ยวชุนด้วยสายตาเป็นประกาย "เสี่ยวชุนพูดถูกทุกอย่าง ตั้งแต่แรก เนื้อหาที่คุณพูดมาเป็นสิ่งที่คุณแต่งขึ้นมาก่อนแล้ว"
สีหน้าของหญิงสาวว่างเปล่าชั่วขณะ ราวกับเส้นเชือกที่ตึงอยู่ในใจขาดผึงลง การเปลี่ยนแปลงรวดเร็วมาก แค่หนึ่งวินาที แต่ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณเหล่านี้ก็ถูกสิงหย่งและพวกเห็นจนหมด