หัวใจของซูเหม่ยเต้นระรัว เธอไม่อาจรอให้ผู้นำอนุมัติเรื่องพวกนี้ได้อีกแล้ว เธอต้องหาทางออกไปให้ได้ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง
การรักษาความปลอดภัยของค่ายทหารทั้งหมดแน่นหนาราวกับปราการเหล็ก แค่ตัวเธอคนเดียวจะออกไปเป็นไปไม่ได้ อีกอย่างตำรวจขี่จักรยานต้องเร็วกว่าเธอเดินแน่ ๆ
ซูเหม่ยร้อนใจจนเหงื่อบนหน้าผากไหลเป็นเม็ด ๆ ทันใดนั้นสายตาก็ไปสะดุดที่รถบรรทุกทหารหน้าประตูโรงพยาบาล นี่คือรถขนส่งเวชภัณฑ์ที่มาส่งของให้โรงพยาบาลเป็นประจำทุกเดือน
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ มองดูผู้คนรอบ ๆ ไม่ว่ายังไงก็ต้องลองเสี่ยงดู! ขณะที่คนขับกำลังตรวจเช็กจำนวนสิ่งของกับใครบางคน ซูเหม่ยแอบย่องไปข้างรถบรรทุกอย่างระมัดระวัง ฉวยจังหวะนี้ใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ต้องยอมรับว่าช่วงอยู่หน่วยทหารมาหลายปี ร่างกายเธอไม่ใช่เล่น ๆ
พอปีนขึ้นไปในกระบะได้แล้ว ซูเหม่ยก็ย่อตัวหลบหลังกล่องใหญ่ที่อยู่ด้านในสุด พยายามทำตัวให้เล็กที่สุด ขดตัวแน่นไม่ต่างจากเดิม
เธอกำลังเสี่ยงดวง เสี่ยงว่าคนขับจะไม่ตรวจตราละเอียดตอนออกจากที่นี่
เสียงสนทนาด้านนอกเงียบลงอย่างรวดเร็ว เธอได้ยินเสียงคนขับพูดว่า "งั้นก็รบกวนด้วยนะ ไว้เจอกันเดือนหน้า"
ซูเหม่ยรับรู้ถึงเสียงเสียดสีของผ้าใบหนาที่คนขับเปิดกระบะท้ายรถ ก่อนที่เขาจะแค่เปิดดูแวบหนึ่งแล้วก็ลงไป ไม่ได้ขึ้นมาตรวจ รถเริ่มเคลื่อนตัว ซูเหม่ยกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น ด่านแรกผ่านไปแล้ว แต่ยังมีด่านสองที่ประตูทางออก