เกิงต้าเฉิงดึงสิงหย่งให้ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ลดเสียงลงต่ำ “คืออย่างนี้ เมื่อวานนอกจากเผิงซื่อฟางแล้ว ยังพาดพิงถึงหัวหน้าของเราในเขตไคผิงอีกหลายคน”
สิงหย่งเข้าใจในทันที ฐานะของเกิงต้าเฉิงย่อมไม่สะดวกอยู่แล้ว เพราะระดับขั้นก็คงไม่สูงพอ “คุณเอารายชื่อมาให้เรา เดี๋ยวฉันให้คนไปจัดการ”
เกิงต้าเฉิงหัวเราะแหะ ๆ “เตรียมไว้ตั้งนานแล้วล่ะ นี่ไง”
สิงหย่งเหลือบมองรายชื่อพลางคิดในใจ “เรื่องจากนี้ก็ยกให้เราเถอะ”
เกิงต้าเฉิงคนนี้แม้จะขี้ขลาด แต่อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าอะไรหนักอะไรเบา
“หนิวเฉียวเป่า พาลูกน้องของเราไปเชิญตัวคนตามนี้ ไปสอบถามทีละคน”
หนิวเฉียวเป่ารับรายชื่อมา พยักหน้ารับพลางแปลกใจที่เห็นชื่อหนึ่งที่คุ้นตา
“ผู้กองสิงครับ มีชื่อฟู่เฉินด้วย”
สิงหย่งพยักหน้า ในนั้นมีคนจากสาธารณสุขด้วย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าทำไมฟู่เฉินถึงมีชื่ออยู่ในนี้
“ไม่ต้องสนใจ พวกเราปฏิบัติอย่างเท่าเทียม”
“เข้าใจแล้ว!”
ทางด้านจางหนิงตรวจศพเบื้องต้นเสร็จแล้ว สิงหย่งยังคงสังเกตตำรวจที่เดินสอบปากคำอยู่รอบ ๆ ทันใดนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งในฝูงชน หน้าซีดเผือดจ้องมองด้านในอย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่อเห็นว่าสิงหย่งมองมา เธอก็รีบหลบสายตาแล้วหมุนตัวเตรียมเดินหนี