ห้องทำงานหน่วยสืบสวนของโรงพักใหญ่เมืองถานสุ่ย หลิวเสี่ยวเทามองของที่สิงหย่งโยนมาให้ตรงหน้า
“ฟางฟางนี่มีส่วนพัวพันหนักเลย เมื่อกี้ฉันให้พวกสเก็ตช์ภาพวาดรูปคร่าว ๆ มา นายเอาไปถามที่หมู่บ้านนั่นหน่อย ว่าใช่คนที่ให้เงินรึเปล่า”
หลิวเสี่ยวเทาไม่รอช้า ขึ้นจักรยานปั่นตรงดิ่งไปหมู่บ้านเซวียน ไม่ไกลจากหน่วยทหาร
ชาวบ้านที่รับโทรศัพท์คนนั้น จำผู้หญิงคนนี้ได้ในพริบตา
“ผู้กองสิง ท่านเดาไม่ผิดเลย เป็นฝีมือฟางฟางจริง ๆ ชาวบ้านเซวียนบอกว่าสองเดือนนี้เธอไม่เคยจ่ายเงินเลย ก่อนหน้านั้นให้เดือนละห้าหยวน เขาทนแรงล่อใจไม่ไหวเลยโกหก”
ห้าหยวนต่อเดือน ถือเป็นเงินก้อนใหญ่ทีเดียว
“เอาละ ไปจับตัวได้”
ทางฝั่งหน่วยทหารได้รับโทรศัพท์ไม่นาน สวี่เจียเกินมองหน่วยอารักขาหน่วยทหารที่พาคนมาถึงบ้าน ถึงกับงงไปหมด
“พวกนายบอกว่าเป็นฟางฟางเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้!”
“ผู้กองสวี่ ทางโรงพักน่ะ รออยู่ข้างนอกแล้ว”
“ไม่ใช่ฉัน พี่เจียเกิน ฉันไม่ได้ทำ”
ฟางฟางร้องไห้น้ำมูกน้ำตาเปรอะไปหมด “ไม่ใช่ฉันจริง ๆ พี่สะใภ้ พวกพี่เชื่อฉันเถอะ”
“ใช่เธอหรือเปล่า ทางตำรวจจะสืบให้กระจ่างเอง”
“โอ๊ย คุณพระช่วย ว่าแล้วเชียวว่าพวกที่มาตอนบ่าย ๆ นี่คือตำรวจ”
“ตำรวจอะไรกัน คนที่มากับตำรวจ เด็กผู้หญิงกับผู้ชายนั่น คืออดีตสามีกับลูกของหมอซูจากโรงพยาบาลหน่วยทหาร วันนั้นที่ไปคุกเข่าหน้าหน่วยทหารน่ะ เธอไม่อยู่ เลยพลาดดูละครดี ๆ ไปซะ”