การให้เหตุผลเชิงตรรกะ?
เสี่ยวชุนตาเป็นประกาย เธอรู้สึกว่าสมองของตัวเองแจ่มใสขึ้นมาทันใด
สกิลนี้ทำให้คนฉลาดขึ้นได้ด้วยเหรอ?
สิงหย่งมองท่าทางดีใจของเด็กน้อย ยังไงก็ยังเป็นเด็ก
ถ้าชี้แนะดี ๆ คงไม่น่ามีปัญหาใหญ่
พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เสี่ยวชุน คนเราถ้าทำเรื่องไม่ดี ก็ไม่มีทางไม่ทิ้งร่องรอย มีคำกล่าวว่า ฟ้าย่อมยุติธรรม เงื้อมมือกฎหมายไม่เคยพลาด”
“ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่หรือเด็ก ก็ห้ามทำเรื่องไม่ดี รู้ไหม?”
หร่วนเสี่ยวชุนเงียบงัน เธอรู้สึกว่าผู้กองสิงเหมือนกำลังหมายถึงเธอ?
แค่ยังไม่มีหลักฐาน
แต่เธอเป็นเด็กดี “รู้แล้วค่า~ ผู้กองสิง”
สิงหย่งมองดวงตาใสซื่อเปียกชื้นเหมือนลูกหมาของเสี่ยวชุน ความกังวลเล็กน้อยในใจลดลงบ้าง
ไม่วายกำชับอีกครั้ง “แล้ววันหลังห้ามไปเลียนแบบลายมือคนอื่นมั่ว ๆ โดยเฉพาะลายเซ็นแบบนั้น รู้ไหม?”
เห็นเสี่ยวชุนพยักหน้า เขาจึงค่อยเบาใจ สั่งสอนได้ เป็นเด็กดีจริง ๆ
เขาก็บอกแล้ว ว่าเป็นเพราะคนก่อน ๆ สอนเด็กไม่เป็น
ไม่นานก็ถึงประตูหน่วยทหาร สิงหย่งแจ้งความประสงค์แล้วลงทะเบียนเข้าไป
“ผู้กองสิง เสี่ยวชุนไปด้วยได้ไหมคะ?”
สิงหย่งกำลังจะบอกว่าไม่ได้ ก็เห็นดวงตาลูกหมาสองคู่ทั้งใหญ่ทั้งเล็กจ้องมาที่เขา
พูดไม่ออก
“งั้นพวกคุณเดี๋ยวห้ามพูดส่งเดช ให้ฟังอย่างเดียว”