ผู้บัญชาการเฉาตามหาเขา? ฝ่ามือของฟู่เฉินชุ่มเหงื่อ ข่าวแพร่เร็วขนาดนี้เลยหรือ?
เขาฝืนรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง "คุณซุน รอสักครู่ ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"
เสี่ยวซุนมองฟู่เฉินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว แอบดูแคลนในใจ ดูภายนอกสุภาพเรียบร้อย แต่ภายในคือขยะ พวกทหารอย่างเขากลัวที่สุดคือเมียที่บ้านจะคุมตัวเองไม่อยู่
ก็เพราะคนหน้าตาดีแต่ใจทรามแบบนี้ ไม่แปลกที่คนเขาบอกให้ระวังพวกหน้าหล่อ
เสี่ยวซุนเขายังรังเกียจผู้ชายที่แย่งชิงคนรักคนอื่น และยุ่งกับเมียชาวบ้าน
ไม่ใช่ลูกผู้ชายเลย
ฟู่เฉินไม่รู้ว่าในสายตาทหารกองทัพปลดปล่อย ตัวเขาถูกตีตราว่าเป็นคนยุ่งกับเมียชาวบ้านไปแล้ว เดินไปทีละก้าวด้วยใจไม่สงบ
ผู้บัญชาการเฉาจะถามอะไร? ตัวเองจะตอบอย่างไร?
ระยะทางที่เห็นได้ชัดว่าไม่ไกล สำหรับเขากลับเหมือนยาวนานกว่าการเดินทัพทางไกล
"ท่านผู้บัญชาการ สหายฟู่เฉิน ผมพามาแล้วครับ"
เฉาอ้ายกั๋วเงยหน้ามองฟู่เฉินที่ยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าดูไม่ออกว่ายินดีหรือโกรธ "เข้ามาเถอะ"
ฟู่เฉินเดินเข้าไปอย่างหวาดหวั่น ผ่านไปนาน เฉาอ้ายกั๋ววางปากกาในมือลุกขึ้น ไม่ได้เอ่ยถามเรื่องซูเหม่ยตรงๆ กลับจุดบุหรี่มวนหนึ่ง "ผมจำได้ว่าสหายชิวเสียชีวิตมาได้สี่ปีแล้วใช่ไหม?"
ชิวหลิงคือภรรยาของเขา เป็นหมอในโรงพยาบาล พลีชีพในสงครามตอบโต้ป้องกันตัวซีซา ซึ่งก็คือการรบครั้งเดียวกับที่หร่วนเจี้ยนหัวถูกระเบิดจนสมองบาดเจ็บ
เมื่อเอ่ยถึงภรรยาผู้ล่วงลับ หว่างคิ้วของฟู่เฉินแต่งแต้มด้วยความเศร้า "ครับ เสียมาสี่ปีแล้วครับ"
"คนเราต้องมองไปข้างหน้าน่ะถูกต้อง แต่สหายฟู่เฉิน ในฐานะครอบครัวของผู้พลีชีพ จะทำให้พวกเขาขายหน้าไม่ได้เด็ดขาด"