โรงพยาบาลแห่งที่หนึ่ง เมืองถานสุ่ย
ตอนที่สิงหย่งกับหร่วนเสี่ยวชุนมาถึง ซูเหม่ยก็ถูกนำตัวออกจากห้องฉุกเฉินแล้ว
“สหายตำรวจครับ คนไข้ช่วยชีวิตทันแล้ว แม้บาดแผลจะไม่รุนแรงแต่ทางอารมณ์ค่อนข้างตื่นตระหนก”
“ทราบแล้ว รบกวนคุณหมอด้วย” สิงหย่งมองซูเหม่ยข้างในผ่านกระจก ใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิม
เขาเองยังอดนับถือไม่ได้ว่าผู้หญิงอย่างซูเหม่ย กล้าทำร้ายตัวเองได้ถึงเพียงนี้
เรื่องไอ้คนพาลข่มขืนอะไรนั่นเขาไม่เชื่อเด็ดขาด แต่เรื่องแบบนี้พอเป็นผู้หญิงพูดขึ้นมา โดยมากก็จะกลายเป็นฝั่งผู้หญิงดูอ่อนแอกว่า
เป็นกลอุบายที่โหดร้ายเหลือเกิน
ซูเหม่ยมองสิงหย่งที่ผลักประตูเข้ามาพร้อมหร่วนเสี่ยวชุนที่ตามหลัง แววตาแดงก่ำในทันใด ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
“ผู้กองสิง เสี่ยวชุน...”
เสี่ยวชุนจ้องซูเหม่ยตาเขม็ง “เธอคิดว่าทำแบบนี้ก็จะไม่ต้องติดคุกงั้นเหรอ?”
“เสี่ยวชุน ขอโทษนะ แม่ไม่ได้ตั้งใจ แค่แม่รู้สึกว่าแม่ไม่คู่ควรเป็นแม่หนูแล้ว ถึงได้...”
ซูเหม่ยร่ำไห้โฮ พยาบาลข้าง ๆ ขมวดคิ้วทันที “เด็กคนนี้เป็นอะไร? แม่แกเจ็บปวดขนาดนี้แล้ว แกยังทำกับแม่แบบนี้อีก?”
“สหาย อย่าพูดอย่างนั้นเลย เธอยังเป็นเด็กนะ”
เสี่ยวชุนรู้สึกขยะแขยงจนแทบอ้วก เก่งนักนะที่เสแสร้ง