หร่วนเสี่ยวชุนสังเกตเห็นความลังเลของสิงหย่ง จึงยื่นมือน้อย ๆ อุ่น ๆ ไปจับเขาทันที "ผู้กองสิง เสี่ยวชุนเคยเรียนกับคุณปู่นะ ครั้งก่อนผู้เชี่ยวชาญเฉินก็สอนเสี่ยวชุนมานิดหน่อย เสี่ยวชุนอยากช่วยจริง ๆ"
เด็กน้อยร้อนใจจนตาชุ่ม ด้านหลังหนิวเฉียวเป่าอดปากไม่ได้ "ผู้กองสิง ให้เสี่ยวชุนลองดูเถอะ"
เสี่ยวชุนยิ้มให้หนิวเฉียวเป่าอย่างซาบซึ้ง สิงหย่งเห็นแล้วอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ "เธอนี่ประจบเก่งจริง ฉินเยว่เจิง เอากระดาษกับปากกาให้เธอ"
"ผู้กองสิง" ฉินเยว่เจิงกระอักกระอ่วน เขารู้เรื่องของหร่วนเสี่ยวชุน แต่ใจยังคิดว่าผู้กองสิงปล่อยให้เด็กทำอะไรตามอำเภอใจไม่ดี แต่หัวหน้าสั่งแล้ว เขาจะพูดอะไรได้
เขาล้วงปากกาจากกระเป๋ายื่นให้ "ใช้เบา ๆ"
เสี่ยวชุนรับปากกาหมึกซึมอย่างเกรงใจด้วยมือน้อยสั้น "หนูจะระวัง ขอบคุณค่ะ"
ฉินเยว่เจิงกอดอกยืน "หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ความไว้วางใจของผู้กองสิงสูญเปล่า"
"เสี่ยวชุนไม่ทำหรอก" พูดจบก็หันไปมองสิงหย่ง ดูภูมิใจในตัวเอง
สิงหย่งปรายตามองฉินเยว่เจิง "นายไปเอาผลตรวจครรภ์ของเธอจากหมอหน่อย"
ฉินเยว่เจิง "......"
"ผู้กองสิง ไอ้หมอนี่สมองมีปัญหา อย่าไปสนใจมัน เสี่ยวชุน รีบวาดเลย"
หร่วนเสี่ยวชุนถือสมุดมองซูเหม่ยบนเตียง