"ลุงเสวียหง!" เสี่ยวชุนลุกพรวดขึ้นมา ซูเหม่ยกลับหน้าซีดเผือด หลี่เสวียหงมาได้ยังไง?
"พาตัวคนเข้ามา"
ไม่นานนัก ที่หน้าประตูก็มีชายสวมเสื้อเชิ้ตซักจนสีซีด กางเกงสีน้ำเงิน รองเท้าลำลองสีเขียวทหารคนหนึ่งวิ่งปรี่เข้ามา
"ลุงเสวียหง!"
"เสี่ยวชุน" หลี่เสวียหงโผเข้ากอดเด็กน้อยด้วยความตื้นตัน "เฮ้อ โชคดีที่มาทัน เดี๋ยวอาจะเล่าให้ฟังนะ"
"จริงสิ นี่คือเอกสารที่หนูขอให้อาตามหา ข้อมูลเพื่อนทหารที่เคยอยู่หอพักเดียวกับพ่อหนูตอนนั้น"
ดวงตาของเสี่ยวชุนเป็นประกายน้ำตา มองหลี่เสวียหงที่ดูอิดโรย คงจะเดินทางมาไกล "ลุงเสวียหง ขอบคุณนะคะ"
"เด็กคนนี้ จะเกรงใจอาไปทำไม เรื่องของหนูกับพ่อหนู ก็คือเรื่องของอา เร็วเข้า เอาให้ตำรวจดู"
ซูเหม่ยหน้าซีดเผือด ชาติก่อนก็หลี่เสวียหงนี่แหละที่ไปแจ้งความเธอ ในแววตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง หันไปก็สบตากับหลี่เสวียหงเข้าพอดี
หลี่เสวียหงหน้าดำขึ้นทันที
"ซูเหม่ย เธอนี่มันเก่งจริง ๆ ไม่คิดบ้างเลยหรือว่าตอนนั้นอาหร่วนกับพี่เจี้ยนหัวดีกับเธอยังไง ไอ้พวกเนรคุณ เลี้ยงเธอยังสู้เลี้ยงหมาไม่ได้"
แค้นเก่าครั้งก่อนและครั้งนี้ประดังประเด เข้าซูเหม่ยเดือดจัดชี้นิ้วด่าหลี่เสวียหง "หลี่เสวียหง ฉันไปทำอะไรให้นาย นายเป็นหมาของหร่วนเจี้ยนหัวหรือไงถึงได้ตามติดเขาจัง!"
หลี่เสวียหงกลอกตาใส่ "อย่างน้อยก็ดีกว่าหมาที่ไม่มีวันเชื่องอย่างพวกเธอ"