เสี่ยวชุนพยักหน้า "ก่อนหน้านี้ คุณปู่ในโรงนาบอกกับหนูว่า กระดาษใหม่กับกระดาษเก่าตอนสัมผัสจะรู้สึกต่างกัน บอกว่ากรดอะไรบางอย่างไม่เหมือนกัน เมื่อกี้หนูพบว่าจดหมายที่อาซื่อหงเอามา กับจดหมายหย่าฉบับนั้นใช้กระดาษไม่เหมือนกัน"
"เป็นไปได้ไหมว่ากระดาษของจดหมายฉบับนั้นไม่ได้มีอายุสามปี"
เสิ่นหวยซานมองสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยของเสี่ยวชุน ขมวดคิ้วแน่นทันที "ของเก่าพวกภาพวาดอักษรปลอมมีเรื่องการทำกระดาษให้เก่า แต่กระดาษจดหมายนี่..."
พวกเขาไม่ได้คิดไปในทิศทางนี้เลย
ความสนใจของทุกคนมุ่งไปที่ลายเซ็นว่าเป็นของจริงหรือปลอม
แต่กลับลืมปัญหาเรื่องตัวกลางที่เป็นพื้นฐานที่สุด
สิงหย่งไม่ค่อยรู้เรื่องนี้ เขามองเด็กหญิงตรงหน้าด้วยสายตาซับซ้อน
สมองเต้นตุบ ๆ คนที่สอนเด็กคนนี้ไม่ใช่คนดีแน่
ใครเขาจะสอนให้คนทำของปลอม?
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาติดใจเรื่องนี้ "อาจารย์เฉิน คุณพอจะมีความรู้ด้านนี้บ้างไหม?"
เสิ่นหวยซานส่ายหน้าอย่างตรงไปตรงมา "ผมเชี่ยวชาญเฉพาะด้านการตรวจพิสูจน์ลายมือ เท่าที่รู้ ตอนนี้ฝ่ายเทคนิคการตรวจร่องรอยของสำนักงานตำรวจก็ยังไม่ครอบคลุมเรื่องนี้..."
ความหมายก็คือ เรื่องนี้ยากมาก
อย่างน้อยในแง่ของขั้นตอน ความยากในการตัดสินสูงมาก
แต่การตัดสินคดีต้องการหลักฐานที่เป็นที่ยอมรับได้
ดวงตากลมโตเป็นประกายของเสี่ยวชุนค่อย ๆ หรี่แสงลง คิดว่าเจอจุดทะลุทะลวงที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าจดหมายหย่าเป็นของปลอมแล้ว
ไม่คิดว่าจะเจอทางตัน
อดไม่ได้ที่ความเศร้าก็เอ่อล้นขึ้นมา
สิงหย่งมองเด็กน้อย "ไม่มีทางเลยหรือ?"