หร่วนเสี่ยวชุนไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวอะไร แถมยังอยากจะหัวเราะ แต่เดิมเธอก็คิดอยู่ว่าจะทำให้เรื่องที่ซูเหม่ยท้องรู้กันทั่วได้ยังไง ไม่คิดเลยว่างัวเงียเมื่อไหร่ก็มีคนเอาหมอนมาส่งให้
ผู้กองสิงได้ยินกับหูตัวเองแบบนี้ ก็ไม่ต้องเปลืองแรงให้เธอเปิดโปงเรื่องที่ซูเหม่ยท้องแล้ว
สิงหย่งมองดูเจ้าตัวเล็กสีหน้าสงบนิ่ง เก็บอาการแล้วหันกลับไปสนใจฉือเฉียวซงที่อยู่ตรงหน้าต่อ
"หลังจากนั้นล่ะ"
ในห้องทำงาน หลอดไฟนีออนถูกแรงลมพัดจนแกว่งเบาๆ ทำให้เงาคนบิดเบี้ยวผิดรูปไป
คิ้วของฉือเฉียวซงขมวดขึ้นเล็กน้อย "ผมเห็นผู้ชายคนนั้นเดินจากไปก็เลยออกมา เลี่ยวจิ้งเห็นผมแล้วดูไม่พอใจมาก ผมถามเธอว่าตอนที่ซ่งฉีตาย เธออยู่ข้างๆ ใช่ไหม"
"ท่าทางของเลี่ยวจิ้งตอนนั้นมีแววไม่เป็นธรรมชาติอยู่ชั่วขณะ ผมก็เลยเดาออกว่าเธอปิดบังอะไรบางอย่าง"
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของฉือเฉียวซงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "ผมนึกว่า ผมนึกว่าเธอแค่ไม่ช่วยคนอื่น แบบนั้นผมพอเข้าใจได้ ใครเจอเรื่องแบบนั้นก็ต้องกลัวทั้งนั้น แต่ผมไม่คิดเลยว่า เลี่ยวจิ้งเหมือนโกรธแล้วขยำกระดาษโน้ตเป็นก้อนปาใส่หน้าผม"
ฉือเฉียวซงไม่มีวันลืมว่าตอนนั้นเลี่ยวจิ้งเลิกคิ้วด้วยท่าทางย่ามใจ "ฉือเฉียวซง แกรู้ไหม ฉันดีใจมากที่ซ่งฉีตาย ทำไมคนที่จมอยู่ในหล่มด้วยกัน เธอถึงมองโลกได้ดีกว่าฉัน ทำไมเธอถึงมีความสุขได้อย่างไม่รู้จบ ทำไมเธอถึงยังมีผู้ชายดีๆ อย่างแกได้ หลังจากที่ตายไปตั้งหลายปี แกยังนึกถึงเธออีก"