หร่วนเสี่ยวชุนยังไม่รู้ว่าหร่วนยายที่บ้านนอกโกรธจนแทบระเบิด หลี่เสวียหงกลับไปเล่าเรื่องที่ซูเหม่ยทำหนังสือหย่าปลอมให้ฟัง แถมยังเล่าว่าต้องพลิกผันไปมาขนาดไหนกว่าตำรวจจะจับได้ให้หร่วนยายฟัง
ถ้าไม่ติดว่าอยู่ไกลกัน วันนั้นหร่วนยายคงเอาพร้าฟันหัวซูเหม่ยไปแล้ว
ตกกลางคืนกลับบ้าน หร่วนยายยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ด่าป้ายวิญญาณสามีทั้งคืน สุดท้ายหลับไปฝันว่าคุณตาโกรธจนกล้องยาสูบบิดเบี้ยว “นางยั่วโมโหเจ้า เจ้าก็ไปลงกับนางสิ ข้าตายแล้วยังมาด่าข้าอีก”
มีเหตุผลดี หร่วนยายตื่นเช้ามาก็ลุกขึ้นเก็บข้าวของ สั่งเสียงานบ้านเรียบร้อย จากนั้นโทรศัพท์ไปด่าซูเหม่ย แล้วแบกห่อผ้าดอกสะพายหลังฮึดฮัดไปขึ้นรถเข้าอำเภอ
ลืมบอกข่าวให้หร่วนเสี่ยวชุนกับหร่วนเจี้ยนหัวรู้เสียสนิท
ทางนี้ หน้าโรงพักเมืองถานสุ่ยเวลานี้คนห้อมล้อมไม่น้อย
ป้าโจวพาเฉินเหมยเหมยที่ออกโรงพยาบาลแล้วมาถือตะกร้าไข่อยู่หน้าประตู ดึงแขนสิงหย่งไว้ ไม่ยอมให้เขาไม่รับให้ได้
“ผู้กองสิง ไข่ตะกร้านี้คุณต้องรับไว้นะ ถ้าไม่มีคุณกับเสี่ยวชุน ลูกสาวฉันคงไม่รอดแล้ว”
“พระคุณอันใหญ่หลวงนี้ฉันจะไม่มีวันลืม”
“จริงสิ ผู้กองสิง ผ้าพวกนี้ฉันตัดให้เสี่ยวชุน รบกวนคุณช่วยเอาให้เธอหน่อย”
สิงหย่งก้มมองผ้าพับหนึ่งสีชมพูอ่อนจ๋อยที่ถูกยัดใส่อ้อมแขน ตอนนี้เอง หร่วนเสี่ยวชุนเดินออกมาจากโรงพักด้านหลังเขา
“ป้าโจว? พี่เหมยเหมย? พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง”
เช้านี้ตำรวจให้เธอมาเสริมบันทึกปากคำของฉือเฉียวซง นึกไม่ถึงว่าจะเจอพวกเขา
“เสี่ยวชุน?”
ป้าโจวตาแดงขึ้นมาทันที น้ำตาร่วงพราก “เสี่ยวชุน หนูอยู่ด้วยเหรอ?”