สิงหย่งนิ่งงัน หรี่ตามองเด็กน้อย
“ไม่ได้”
เสิ่นหวยซานคว้าตัวไว้ด้วยแขนข้างเดียว “เสี่ยวชุน นี่เป็นคดีความนะ พวกเรามาป่วนไม่ได้!”
“มา ฉันพาไปซื้อของกิน”
เสี่ยวชุนถูกหนีบไว้ใต้รักแร้ แขนขาห้อยโตงเตงเหมือนตุ๊กตา
“ก็ได้ค่า...”
ขณะนั้นตำรวจที่อยู่ข้างนอกก็วิ่งกลับมา “ผู้กองสิง ช่างกุญแจเฒ่าเจ้าของฉายา ‘ราชาล็อก’ ไปต่างอำเภอแล้ว พรุ่งนี้ถึงจะกลับมาครับ”
สิงหย่งแทบกระอักเลือด ได้แต่ไปดูว่าหน้าต่างจะเข้าไปได้ไหม
ด้านนี้ เด็กน้อยฉวยโอกาสตอนที่เสิ่นหวยซานไปซื้อของ แอบย่อตัวนั่งยอง ๆ เท้าคางอยู่ข้าง ๆ นักเทคนิคหวังเทา “คุณน้าลองใช้ไอ้นี่ดูสิ”
หวังเทาหันไปมองหร่วนเสี่ยวชุนที่กำลังกะพริบตาปริบ ๆ ขมวดคิ้ว นี่ลูกบ้านผู้กองสิงเหรอ?
ดูผู้กองสิงเป็นคนเคร่ง ๆ นะ มาทำงานที่เกิดเหตุยังพาเด็กมาด้วยได้ไง
“เด็กน้อย ที่นี่ไม่ใช่ที่เล่นนะ รีบไปซะ”
หวังเทาหันกลับไปคุ้ยของในกล่องเครื่องมือด้วยความรำคาญ
เสี่ยวชุนเก็บลวดเหล็กบนพื้นขึ้นมาดัด ๆ แล้วหยิบก้านตะขอเล็ก ๆ บนพื้นอีกอัน จ่อใส่รูกุญแจโดยตรง แล้วใช้ลวดในมือกดเบา ๆ
“คลิก”
[ติ๊ง~ โฮสต์ไขกุญแจต่อหน้าต่อตาตำรวจ ความชำนาญวิชาไขกุญแจขั้นต้น +50]
เธอเพิ่งจะโยนของในมือทิ้ง เงยหน้าขึ้นก็เห็นสิงหย่งจ้องมองเธอเงียบ ๆ แววตาเต็มไปด้วยความกังขา