รถไฟแล่นมาสองวันสองคืนก็มาถึงเสียที
ในดวงตาของหร่วนเจี้ยนหัวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น สองวันนี้หลังของเขาแข็งเป็นหินเลยทีเดียว
เขารีบคว้ากระเป๋าใบใหญ่ อุ้มหร่วนเสี่ยวชุนหนีบไว้ใต้รักแร้ แล้วพุ่งออกไปข้างนอก
คลื่นความร้อนจากฝุ่นละอองในอากาศปะทะใบหน้า
ภายในสถานีรถไฟนั้นเสียงดังอึกทึก
"เสี่ยวชุน เรามาถึงแล้ว!"
ป้าสะใภ้ก้าวตามมาอย่างรวดเร็ว "เสี่ยวชุน พ่อของหนูนี่มือเร็วมากเลยนะ จะนั่งรถเมล์กันไหม?"
"ป้าสะใภ้ พวกเรายังต้องซื้อของอีกหน่อย อีกสักพักค่อยไปค่ะ"
"งั้นก็ได้ งั้นฉันไม่ไปกับพวกเธอแล้ว หนูระวังตัวด้วยนะ จำไว้อย่าเดินไปกับคนที่ไม่รู้จักเด็ดขาด!"
"ป้าสะใภ้ บ๊ายบายค่ะ หวังว่าสักวันเราจะได้เจอกันอีกนะคะ"
หร่วนเสี่ยวชุนมองตามแผ่นหลังของโจวต้าเจวียน อวยพรให้ป้าสะใภ้โชคดี
เธอไม่ได้ไปกับป้าสะใภ้พร้อมกันไม่ใช่เพราะเหตุอื่น แต่เป็นเพราะไอ้หัวขโมยสองคนที่ปักหลักตามอยู่ข้างหลังยังไม่ถูกจับ
เสี่ยวชุนไม่กล้าไปด้วยกันด้วย เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา
อย่างน้อยที่สถานีรถไฟก็มีตำรวจ ปลอดภัยกว่า
เสี่ยวชุนกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี
ทันใดนั้นก็ชะงักฝีเท้า
ตำรวจเยอะมาก!
เธอจำตำรวจนอกเครื่องแบบได้หลายคน กำลังล้อมเข้าไปหาสองคนนั้นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
หัวขโมยสองคนนั้นดูเหมือนยังไม่รู้ตัวว่าตกอยู่ในสภาพเช่นไร คงกำลังคิดหาทางรับมือหร่วนเสี่ยวชุนอยู่
วินาทีถัดมา ทั้งสถานีรถไฟก็แผดเสียงตะโกนดังสนั่น "หยุดอยู่กับที่!"
ตำรวจนอกเครื่องแบบกรูเข้าไปรวบทั้งสองคนไว้กับพื้น
"อย่าขยับ!"
"คุณตำรวจครับ คุณคงเข้าใจผิดแล้ว เราเป็นสามีภรรยากัน กำลังจะไปเยี่ยมญาตินะครับ"
ชายคนนั้นพยายามดิ้นรนอธิบายสุดกำลัง หญิงคนนั้นก็ร้องไห้กระโดดไปมา "ตำรวจกำลังกลั่นแกล้งชาวบ้าน!"