ทั้งที่เกิดเหตุโกลาหลสุดขีด แม่ของเด็กแทบอยากจะบีบคอหญิงชราตรงหน้าให้ตาย
“พี่สะใภ้ ปล่อยก่อนเถอะ แม่จะหายใจไม่ออกแล้ว”
ผู้หญิงสะบัดมือเจี่ยงหงเสียออกอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ “นั่นลูกฉัน เจี่ยงหงเสีย แม่แกแกล้งทำลูกฉันหาย!”
เสียงตะโกนที่บีบคั้นหัวใจ เจี่ยงหงเสียขยับริมฝีปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ กัดฟันถอยหลังไปสองก้าว
ชายแกร่งข้าง ๆ กำมือแน่นเป็นหมัด มองลงมายังแม่แก่ที่นั่งอยู่บนพื้น เสียงสะอื้นจนสั่นเครือ “แม่ ทำไมถึงทำแบบนี้? จิงจิงเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของแม่ เพิ่งกี่ขวบเอง แม่พาเธอไปไว้ที่ไหนกันแน่?”
“ใจหญิงแก่ร้ายกาจจริง ๆ ยายแก่คนนี้ก็ไม่กลัว โลงศพบรรพบุรุษของตระกูลจะปิดไม่อยู่แล้ว”
“ฉันเดานะ ยายแก่คนนี้คงรังเกียจที่เด็กเป็นผู้หญิง”
“เด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก น่าจะได้ใช้ชีวิตแบบสวรรค์ แต่ตอนนี้ กลับไม่รู้ชะตากรรมแล้ว”
“เหลวไหล เหลวไหล...”
“แม่ ถ้ายังไม่ยอมพูดอีก ผมจะให้หน่วยรักษาความมั่นคงพาแม่ไป”
หญิงชราสบตากับสายตาที่เยือกเย็นและเฉียบคมของสิงหย่ง ตกใจกลัวจนตัวสั่น “ต้าจวิน ลูก ลูกจะไม่สนใจแม่ไม่ได้นะ แม่ แม่ทำเพื่อลูกนะ!!!”
หญิงชราร้องไห้น้ำมูกน้ำตาคละเคล้า “ลูกเป็นผู้ใหญ่ใหญ่โต มีลูกสาวแค่คนเดียวมันไม่ดีนะ ลูกไม่รู้หรอกว่าชาวบ้านพูดจาหยาบคายแค่ไหน เขาบอกว่าถึงลูกจะเก่งแค่ไหน ต่อไปก็ต้องสูญพันธุ์ บอกว่าเมียของลูกเป็นตัวไร้ประโยชน์ที่คลอดลูกชายไม่ได้ ของทุกอย่างของลูกในอนาคตก็ต้องยกให้คนอื่น พอลูกตายไปก็ไม่มีแม้แต่คนทุบโอ่งให้”