เสี่ยวชุนที่นั่งอยู่บนหัวของหร่วนเจี้ยนหัวตกตะลึง
สายตาของเธอมองไปที่ลานบ้าน หญิงชราที่ซบอยู่บนตัวของเจี่ยงหงเสียและร้องไห้จนแทบขาดใจตอนนี้หลับตาลงแล้ว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเหมือนร้องไห้จนชัก
แม่ของเด็กมองสามีกับน้องสาวสามีที่กำลังปลอบหญิงชราแล้วยืนกัดฟันอยู่ด้านข้าง ร้องไห้เงียบๆ
คนรอบข้างอดถอนหายใจไม่ได้ ใครๆ ก็รู้ว่าเด็กหายก็เท่ากับหาไม่เจอ
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นรอบตัวไม่น้อย
หลังจากที่สิงหย่งเข้าใจรายละเอียดคดีทั้งหมด "คุณเจี่ยงครับ ตั้งแต่เด็กหายไปก็เกิน 24 ชั่วโมงแล้ว พวกเราไม่แน่ใจว่าเด็กยังอยู่ในเมืองหรือเปล่า เราจะขอกำลังเสริม แต่ว่าเพื่อให้เข้าใจคดีได้สะดวกขึ้น ขอให้คุณยายไปที่เกิดเหตุกับเราด้วยได้ไหมครับ"
"ไม่มีปัญหา รบกวนคุณแล้วผู้กองสิง"
ชายร่างบึกบึนกลั้นน้ำตาไว้ "เมีย ผมจะพาแม่ไปสักเที่ยว คุณ..."
"ฉันก็จะไปด้วย"
ผู้หญิงกัดริมฝีปากแน่นด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
"จิงจิงก็เป็นเด็กขี้กลัวอยู่แล้ว ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าเธอถูกจับไปจะเป็นยังไง"
เสียงสะอื้นที่เงียบงันและกลั้นไว้ของผู้หญิงเหมือนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งทับอยู่บนอกของสิงหย่ง
"งั้นก็ไปด้วยกัน"
สิงหย่งพาคนเตรียมจะออกไป ตอนนี้เองหร่วนเสี่ยวชุนโบกมือให้เขา
สิงหย่งก้าวเร็วๆ เข้าไป "มีอะไรเหรอ เสี่ยวชุน"
"ผู้กองสิง คุณจะไปตามหาเด็กที่หายไปใช่ไหมคะ"
สิงหย่งมองหน้าเนียนนุ่มของเธอแล้วบีบแก้มหนึ่งที "หนูกลับไปบ้านรับรองก่อนนะ รออาทำงานเสร็จจะพาไปเที่ยว"