ฟู่เฉินมองตามมือของซูเหม่ยไป เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวพุ่งเข้ามาในสายตา
เด็กหญิงกำลังจะร้องตะโกน วินาทีต่อมาก็ถูกมือหนึ่งปิดปากไว้
“เด็กเวรนี่ ไม่รู้จักเชื่อฟังเลย”
ซูเหม่ยใจสะดุด ตั้งท่าจะก้าวเข้าไปโดยสัญชาตญาณ แต่ถูกฟู่เฉินคว้าแขนไว้แน่น
“ซูเหม่ย”
“ฟู่เฉิน นั่นคือหลานสาวของเจี่ยงหงเสีย เป็นลูกสาวของหัวหน้าหมู่เจี่ยงต้าจวิน ชื่อจิงจิง ฉันเคยเห็นเด็กคนนั้นมาก่อน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ”
“ไม่ไหว ฉันต้องไปดู ฉันจำได้ว่าเด็กคนนี้กลับบ้านนอกกับยายไปแล้วนี่”
ซูเหม่ยก้าวเร็วไปที่ประตูหมายจะผลักเข้าไป แต่ผู้หญิงวัยกลางคนที่เปิดประตูก่อนหน้านี้เดินออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวง
“เด็กคนนั้น...”
“สหาย เด็กคนนั้นเพื่อนฉันฝากให้ฉันดูแล เด็กดื้อไม่ยอมกินข้าวจะกินแต่ลูกอม ฉันก็เลยอบรมสั่งสอนนิดหน่อย สหายซู ไปเถอะ เราไปทำธุระของเรากัน”
“ไม่ใช่ ฉันรู้จักเด็กคนนั้น ให้ฉันเข้าไปดูหน่อย”
“รู้จักด้วยหรือคะ” หญิงวัยกลางคนหลุบสายตา “งั้นเดี๋ยวเด็กรับประทานอาหารเสร็จแล้วฉันพาเธอมา”
ซูเหม่ยพยายามยื่นตัวเข้าไปดู แต่ถูกหญิงวัยกลางคนใช้ตัวขวางไว้ไม่ให้เข้าไปได้
“ซูเหม่ย”
ฟู่เฉินขมวดคิ้วแน่น ดึงเธอไว้ แล้วลดเสียงลงต่ำ “ตอนนี้อย่าไปยุ่งเรื่องคนอื่นเลยลูก เราทำเรื่องสำคัญของเราก่อนเถอะ ฉันดูเด็กคนนั้นหน้าแก้มสะอาดสะอ้านดี คงจะเป็นแค่เรื่องไม่เชื่อฟัง เดี๋ยวฉันจะไปดูเอง”