“ไม่ เธอไม่ได้มาหาผมเรื่องนี้ แล้วเรื่องจัดสรรบ้านก็เป็นหัวหน้าหน่วยเป็นคนตัดสิน ผมเป็นแค่หมอ ไม่มีสิทธิ์ตัดสิน”
“เลี่ยวจิ้งมาหาคุณนอกจากเรื่องหญิงตั้งครรภ์นั่น ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม”
คางของฟู่เฉินกระตุกเล็กน้อย “ไม่มี”
“ตอนคุณกลับออกมา เลี่ยวจิ้งกลับไปหรือยัง”
“ยัง ผมฟังเธอพูดจบก็กลับเลย ตอนนั้นเธอยังอยู่ดี ๆ”
ตำรวจข้าง ๆ สิงหย่งจดข้อมูลอย่างรวดเร็ว แล้วถามต่อ “หลังจากนั้นคุณอยู่ที่ไหน”
“หอพักที่อนามัยจัดให้ ผมพักกับหมอชายอีกคน เขารู้ว่าผมกลับห้องไปแล้วก็ไม่ได้ออกไปไหนอีก หมอคนนั้นคือหมอหลวี่จากอนามัยเรา”
“พอ พวกเราทราบแล้ว สหายฟู่ เราจะตรวจสอบข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ก่อนหน้านั้นคุณห้ามไปไหน”
สิงหย่งลุกออกจากห้องสอบสวน เด็กน้อยที่แอบฟังอยู่ยังไม่ทันเก็บหูที่ตั้งใจฟัง
“ดูเรียบร้อยแล้วเหรอ”
เด็กน้อยแสยะยิ้มเห็นฟันขาวซี่เล็ก ๆ “ดูเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“งั้นเดี๋ยวฉันช่วยเอาไปคืนแผนกเทคนิคให้”
เด็กน้อยกระโดดลงจากเก้าอี้ “เสี่ยวชุนไปส่งเองค่ะ ผู้กองสิงยุ่งอยู่ ไม่ต้อง”
สิงหย่งมองท่าทางของเธอ ชี้ไปทางหนึ่ง “ทางนั้น ถ้ามีคนถามก็บอกว่าตัวเองเป็นศิษย์ของเสิ่นหวยซาน”
“หา”
ปากเล็กอ้าค้างด้วยความงง เอามือเกาหัว “แต่อาเฉินไม่ได้บอกว่าเสี่ยวชุนเป็นศิษย์ของเขานี่คะ”
“สอนอะไรมากมายขนาดนี้แล้ว ไม่เรียกสักคำว่าอาจารย์เหรอ”
เสี่ยวชุนเกาแก้ม “จริงด้วย เสี่ยวชุนรู้แล้วค่ะ”
สิงหย่งมองตามหลังของเธอ ยิ้มมุมปาก หากไม่มีสถานะอะไร จะวิ่งไปมาในนี้ได้อย่างอิสระงั้นหรือ