"ไม่!" ซูเหม่ยลุกพรวดขึ้น "ผู้กองสิง นี่เป็นแค่เรื่องครอบครัว เราจัดการกันเองได้"
"ใช่ไหม เสี่ยวชุน แม่ขออธิบายให้ฟังได้นะจ๊ะ"
"เจี้ยนหัว คุณเองก็ไม่อยากให้ฉันมีปัญหาใช่ไหม"
ซูเหม่ยเอื้อมมือไปดึงหร่วนเจี้ยนหัว แต่เขาหลบหลีกทันที
หร่วนเสี่ยวชุนมองหน้าแดงก่ำราวกับตับหมูของซูเหม่ย แล้วหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทำร้ายซูเหม่ยยิ่งกว่าด่าทอเสียอีก
"สหายซูเหม่ย ก่อนวันนี้คุณมีโอกาสนับครั้งไม่ถ้วนที่จะพูดกับเราดี ๆ แต่คุณพูดไหม"
"ถ้าไม่มีเทคนิคการตรวจพิสูจน์ใหม่ คุณจะยอมรับผิดไหม"
"ไม่ใช่แบบนั้น เสี่ยวชุน ฟังแม่อธิบายก่อน" ซูเหม่ยรีบร้อนอธิบาย หร่วนเสี่ยวชุนผลักเธอออก
"ไม่! คุณไม่มีวันยอมรับผิด! ตอนนี้ไม่ใช่คุณรู้ว่าผิด แต่คุณรู้ว่ากลัวแล้วต่างหาก"
คำพูดหนักแน่นเหมือนดึงผ้าคลุมผืนสุดท้ายของซูเหม่ยออก เธอมองหร่วนเสี่ยวชุนด้วยความอับอายเคืองแค้น
"ทำไมถึงไม่เชื่อฉัน!"
หร่วนเสี่ยวชุนไม่มองหน้าเสียสูญของซูเหม่ยอีก มือซ้ายจูงหร่วนเจี้ยนหัว มือขวาจูงหลี่เสวียหง ยิ้มให้สิงหย่งและคนอื่น ๆ
แต่รอยยิ้มนั้นในสายตาพวกเขายิ่งกว่าแย่กว่าร้องไห้
"ผู้กองสิง ผู้เชี่ยวชาญซ่ง ผู้เชี่ยวชาญเฉิน ขอบคุณพวกคุณมาก ผลการตรวจหลังจากนี้ต้องรบกวนพวกคุณยื่นให้ผู้บัญชาการเฉาด้วย เสี่ยวชุนเหนื่อยแล้ว ขอกลับก่อน ขอบคุณค่ะ"
พูดจบ เด็กน้อยก็เดินออกไปข้างนอก