"สหายเสี่ยวจาง ผมพาพวกเขาขึ้นไปเอง"
พนักงานสาวแสดงท่าทางนอบน้อมจะช่วยถือกระเป๋า แต่หร่วนเจี้ยนหัวส่งเสียงฮึดหนึ่ง อุ้มเป้แล้วหมุนตัวเดินหนี ไม่สนใจใคร
พนักงานสาวอับอายแทบตาย
นี่มันเก็บเล็กผสมน้อยจนเสียการใหญ่ชัด ๆ
ไม่นาน เสี่ยวจางก็นำคนไปยังห้องทำงานผู้บัญชาการเฉา
เสี่ยวชุนเข้าไปก็เห็นสิงหย่ง
เธอเอ่ยทักทายอย่างน่ารักน่าเอ็นดู "ผู้กองสิง"
สิงหย่งมองเด็กหญิงที่หน้าประตู แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงบนตัวเธอ ดูระยิบระยับ
เขาอดสงสัยเล็กน้อยว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่า
"เมื่อกี้ผมอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ผู้กองสิงฟังแล้ว งั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า"
โจวอวิ๋นรีบหยิบสมุดขึ้นมานั่งข้าง ๆ
"สหายซูเหม่ย เอาข้อมูลของคุณออกมาเถอะ"
ซูเหม่ยตาแดงก่ำ หยิบแฟ้มและจดหมายออกจากกระเป๋า
"ผู้บัญชาการเฉา ผู้กองสิง จดหมายพวกนี้เพื่อนร่วมงานเก่าของหร่วนเจี้ยนหัวช่วยเขียนแทน แต่ลายเซ็นเขาเป็นคนเซ็นเองหมด เพราะเขาไม่รู้หนังสือ กระทั่งชื่อตัวเองก็เป็นดิฉันสอน"
สิงหย่งหยิบจดหมายและใบหย่าขึ้นมา "ดูคร่าว ๆ ไม่เห็นอะไรแปลก แต่ลายเซ็นนี่ไม่ลื่นไหลพอจริง ๆ ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญพิสูจน์"
"ผู้บัญชาการเฉา ผู้เชี่ยวชาญของกรมเราพอดีไปฝึกอบรมที่เป่ยผิง คาดว่าสองวันจะกลับมา ของพวกนี้ผมเอากลับไปด้วย มีผลเมื่อไรจะแจ้งให้ท่านทราบ"
"ได้ งั้นก็รบกวนด้วย"
ผู้บัญชาการเฉามองเสี่ยวชุนด้วยสายตาอ่อนโยน "สหายน้อย เป็นแบบนี้ได้ไหม"
เสี่ยวชุนพยักหน้าเหมือนแมวน้อย "ตกลงเจ้าคะ แต่ว่า ผู้กองสิง..."