โจวอวิ๋นหยิบกล้องในมือขึ้นมา "ถ้าไม่รู้สึกผิด ฉันถ่ายรูปให้หน่อยไหม?"
"จะทำอะไรน่ะ?"
ซูเหม่ยรีบเอามือปิดหน้า หลบเลนส์กล้อง หันหลังวิ่งหนี กลัวว่าตัวเองจะถูกถ่าย
"จะวิ่งหนีทำไม ฉันยังคิดจะถ่ายให้ดูดี ๆ เลยนะ ถึงตอนนั้นก็เขียนบทความสักเรื่อง ‘วีรบุรุษหลั่งเลือดแล้วยังต้องหลั่งน้ำตา? ความโศกเศร้าของวีรบุรุษภายใต้เหรียญกล้าหาญ’ เสี่ยวชุนคิดว่าชื่อเรื่องนี้เป็นไง?"
เสี่ยวชุนปรบมือแปะ ๆ "พี่คะ หนูว่าดีมากเลย"
"ฮ่า ๆ ๆ งั้นตกลงตามนี้ วันนี้หนูกลับไปพักผ่อนกับพ่อก่อนนะ"
"พี่ไม่สัมภาษณ์วันนี้เหรอ? เสี่ยวชุนไม่เหนื่อยนะ"
โจวอวิ๋นถูกท่าทางกะพริบตาปริบ ๆ ของเธอทำให้ใจละลาย อดไม่ไหวที่จะหยิกแก้มน้อย ๆ ของเธอ "พี่จะกลับไปทำเรื่องใหญ่ก่อน เดี๋ยวค่อยมาสัมภาษณ์หนู"
"งั้นพี่บ๊ายบาย"
เสี่ยวชุนยอมให้หร่วนเจี้ยนหัวอุ้มเดินกลับบ้านรับรองอย่างว่าง่าย
ตอนนี้เปลี่ยนเป็นพนักงานเสิร์ฟผู้หญิงคนใหม่ นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างเรียบร้อย พอเห็นพวกเขากลับมาก็รีบทักทายยิ้มแย้ม
เสี่ยวชุนยิ้มตอบ
"อาเจี๋ย หนูขอใช้โทรศัพท์หน่อยได้ไหม?"
"ได้สิ" พนักงานเสิร์ฟสาวมองใบหน้าเล็ก ๆ น่ารักของเด็กน้อย ความหวาดระแวงเล็กน้อยในใจก็หายไป เรื่องนั้นเธอก็ได้ยินหัวหน้าพูดถึงเหมือนกัน
ไม่ว่ายังไง ก็น่าสงสารเด็ก
เสี่ยวชุนหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าใบเล็ก "นี่คือเบอร์โทรศัพท์หมู่บ้านของเสี่ยวชุนนะ รบกวนอาเจี๋ยด้วย"