กองปราบเมืองถานสุ่ย
"พี่สิง!" หนิวเฉียวเป่าเร่งรีบวิ่งเข้ามาจากข้างนอก สีหน้าเดือดดาล "พี่สิง สืบได้แล้วครับ เขตเจียวหยาง กองร้อยตำรวจหยางเฟิ่งมีเด็กหายไปสองคน พวกเราเอารูปวาดชายคนนั้นไปถามคนแถวนั้นดู ปรากฏมีคนจำไอ้พวกค้ามนุษย์นั่นได้ บอกว่าไอ้หมอนั่นมาดูลาดเลาตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว"
"เมื่อกี้พี่หยวนพาคนไปสอบปากคำ ดูว่าจะงัดปากไอ้เฒ่านั่นได้ไหม"
"พี่สิงอย่าว่าผมนะ เรื่องที่ทางมณฑลจัดอบรมกฎหมายขึ้นมาเนี่ยได้ผลดีจริง ๆ นะครับ แม้แต่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ยังจำพวกค้ามนุษย์ได้"
"แต่ว่าแปลกจริง ๆ นะครับ ที่ให้ความรู้ด้านกฎหมายทั่วประเทศนี่มันก็สองปีก่อนแล้วนะเนี่ย เด็กคนนั้นความจำดีจริง ๆ"
"ว่าไงนะ?"
"ผมบอกว่าให้ความรู้ด้านกฎหมายเมื่อสองปีก่อนน่ะครับ"
ในใจของสิงหย่งอดรู้สึกประหลาดไม่ได้
สองปีก่อน เด็กคนนั้นน่าจะเพิ่งสามขวบกว่า ๆ เองมั้ง?
ความจำของเด็กคนนั้นจะดีขนาดนี้เลยเหรอ?
สิงหย่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีกนิด
ขณะนั้นเอง เสี่ยวชุนที่อยู่หน้าประตูหน่วยทหารก็ได้ยินข้อความ [ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ถูกพวกตำรวจหมายตาไว้ ค่าชื่อเสียง +10]
เสี่ยวชุน: ......ใครหมายตาเธอวะ??
ทางด้านนี้ สิงหย่งกำลังครุ่นคิดอยู่ ตำรวจหญิงด้านหน้าก็ตะโกนขึ้น
"พี่สิง มีโทรศัพท์ครับ จากหน่วยทหาร"
สิงหย่งรับโทรศัพท์ "ฮัลโหล สวัสดีครับ กองปราบสิงหย่งพูดครับ"
"ผู้กองสิงคะ ดิฉันโจวอวิ๋น นักข่าวจากสำนักพิมพ์ซินหัว คุณยังจำได้ไหมคะ? ก่อนหน้านี้เคยสัมภาษณ์คุณโดยเฉพาะ"
สิงหย่งตอบรับ "อืม ว่ายังไงครับ?"
โจวอวิ๋นเม้มปาก ผู้กองสิงช่างเย็นชาเสียจริง