เสี่ยวชุนมองเห็นความกระอักกระอ่วนที่แวบผ่านใบหน้าของซูเหม่ยที่อยู่ตรงข้าม
นางขี้ขลาดจนทำอะไรไม่ถูก
แล้วนางขี้ขลาดเรื่องอะไร?
ที่โกหกฟู่เฉินว่าหย่าแล้วน่ะหรือ?
สมองของเสี่ยวชุนกำลังครุ่นคิด ชาติก่อนซูเหม่ยเคยพูดแบบนี้ไหม?
นางไม่รู้ เพราะตอนนั้นนางไม่ได้อยู่ที่นี่
เสี่ยวชุนไม่มีทางตามใจนางอยู่แล้ว
แหงนหน้า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย เสียงสดใสดังชัด "พ่อจ๋า เมื่อไหร่พ่อกับซูเหม่ยหย่ากันเหรอ?"
สมองของซูเหม่ยอื้ออึงไปหมด
ลนจนมือเย็นเฉียบ นางหันขวับไปมองฟู่เฉินที่อยู่ข้างกายโดยไม่รู้ตัว
เป็นไปตามคาด เขาจ้องมองนางด้วยท่าทีกังขา
"ฟู่, ฟู่เฉิน คือก่อนหน้านี้ฉันกลัวจะทำร้ายจิตใจเด็กเลยไม่ได้บอก"
คำอธิบายฟังขึ้น ความกังขาในแววตาของฟู่เฉินหายไปแล้วจริงๆ
ใจของซูเหม่ยเต้นตึกตัก ชั่วขณะนี้ไม่กล้าพูดอะไรมาก
นางมองหร่วนเสี่ยวชุนและหร่วนเจี้ยนหัวที่อยู่ในฝูงชน ใจเต้นไม่เป็นส่ำ
สองคนนี้มาที่นี่ได้อย่างไร?
ชาติก่อนไม่มีเรื่องนี้เลยนี่นา
วันนี้วันที่สิบเจ็ดมิถุนายน
ชาติก่อนหร่วนเจี้ยนหัวประสบเหตุจมน้ำตายในวันที่สิบแปดมิถุนายน
ตอนนี้สองคนนี้มาปรากฏตัวที่นี่ งั้นหร่วนเจี้ยนหัวจะยังจมน้ำตายไหม?
ภายในใจของซูเหม่ยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
หลายวันก่อน ตอนนางออกไปให้การรักษาพยาบาลนอกสถานที่ถูกรถชน ไม่คิดว่าพอตื่นขึ้นมาในสมองจะมีความทรงจำของชาติก่อนเพิ่มขึ้นมาช่วงหนึ่ง
ชาติก่อนหลังจากหร่วนเจี้ยนหัวตายนางก็แต่งงานกับฟู่เฉิน ภายหลังถึงเก็บหร่วนเสี่ยวชุนมาเลี้ยง
แต่ไม่คิดว่าหร่วนเสี่ยวชุนแต่งงานได้ไม่นานก็ตาย