สิงหย่งฟังเด็กน้อยพูดเป็นข้อ ๆ อย่างมีระบบก็อึ้งไป
พูดมีหลักมีฐานดี แปลก ๆ แต่ก็ดูไม่ผิด
เสี่ยวชุนกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า
"คุณตำรวจ อย่าฟังเด็กพูดไร้สาระนะคะ เดี๋ยวฉันพาเธอไปเอง"
"เสี่ยวชุน เธอไม่มีหลักฐานจะมาพูดมั่วได้ยังไง อย่ารบกวนคุณตำรวจทำงานเลย ไปกันเถอะ"
ซูเหม่ยยื่นมือไปจะดึงเสี่ยวชุน
หร่วนเจี้ยนหัวคว้าข้อมือเธอไว้ทันที
"ห้ามแตะต้องเสี่ยวชุน"
ซูเหม่ยมองหร่วนเจี้ยนหัวที่ดูโง่งมต่อหน้าเธอ ในใจทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด
สายตาแบบนั้นอีกแล้ว
มันก็น่าจะเป็นแค่คนบ้านนอกที่ไม่รู้หนังสือแท้ ๆ ทำไมเขาถึงมองเธอด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้นได้เสมอ
ก่อนหน้านี้ตอนยังไม่โง่ก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้โง่แล้วก็ยังเป็นแบบนี้
อีกอย่างเธอก็เป็นแม่แท้ ๆ ของเด็ก จะทำอะไรเด็กได้?
ทีละคนสองคนบอกว่าเธอทารุณ
ในใจซูเหม่ยเต็มไปด้วยความเคียดแค้นถึงขีดสุด
เธอสะบัดแขนหร่วนเจี้ยนหัวออก คิ้วเรียวตวัดตั้ง "หร่วนเจี้ยนหัว สมองแกโง่ไปแล้วไม่เป็นไร แต่อย่ามาทำร้ายเด็ก"
ซูเหม่ยพูดไม่ทันจบ เสี่ยวชุนก็ระเบิดออกมาเหมือนประทัด
เธอผลักซูเหม่ยจนเซ กำหมัดทั้งสองข้าง
ตะโกนว่า "พ่อไม่เคยทำร้ายเสี่ยวชุน มีแต่เธอคนเดียวที่ทำ เธอไม่เคยสนใจพ่อกับหนูเลย อาศัยอะไรมาพูดแบบนี้!"
เสี่ยวชุนตัวสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธ เธอกอดเอวหร่วนเจี้ยนหัวไว้แน่น ดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความโกรธมีน้ำตาคลอ
เธอจ้องซูเหม่ยตรงหน้าอย่างมุ่งมั่น มือน้อยดึงมือใหญ่ของหร่วนเจี้ยนหัวไว้