"ฟู่เฉิน เมื่อคืนคุณกินข้าวกับเผิงซื่อฟางใช่ไหม? ตอนนี้เผิงซื่อฟางตายแล้ว ยังไงก็ต้องขอให้คุณไปโรงพักกับเราหน่อย" ในหูของฟู่เฉินยังมีเสียงหวี่อื้อๆ อย่างนั้น ที่ซูเหม่ยพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมดเลยหรือ?
"ฟู่เฉิน?"
"ฮะ?" ตำรวจที่ประตูมองฟู่เฉินเหม่อลอยแล้วรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย "ขอเชิญคุณไปโรงพักกับเราหน่อย"
ฟู่เฉินได้แต่พูดอึกอัก "คือ คือ ฉันขอหยิบเสื้อก่อนนะ"
เขาเดินเร็วๆ เข้าไปในบ้าน มองดูซูเหม่ยที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง แล้วกดเสียงลงต่ำมาก "ฉันไปสถานีตำรวจก่อนนะ คุณจัดการกลับเองแล้วกัน เดี๋ยวฉันตามไปหาคุณ"
ซูเหม่ยมองแผ่นหลังของฟู่เฉิน กัดริมฝีปากล่างเบาๆ เธอทำเพื่อเขาถึงขนาดนี้แล้ว เขาน่าจะรู้ใจเธอแล้วใช่ไหม? มือลูบท้องที่ยังแบนราบอยู่ จมูกของซูเหม่ยก็คัดขึ้นมา เธอแค่อยากใช้ชีวิตดีๆ กับฟู่เฉินเท่านั้นเอง
ขณะนี้ฟู่เฉินไปยังสถานีตำรวจกับตำรวจแล้ว ช่วงนี้เอาเรื่องจริงๆ เขาราวกับอาถรรพ์กับสถานีตำรวจแห่งนี้ ไม่รู้ว่ามากี่ครั้งแล้ว ตอนนี้เห็นสถานีตำรวจก็อยากรากจะแย่
"ตามฉันเข้ามาเถอะ"
ฟู่เฉินเดินมาถึงประตู ก็เห็นหร่วนเสี่ยวชุนที่กำลังคุยหัวเราะคิกคักกับสิงหย่งอยู่ เด็กนี่มาอยู่ที่นี่อีกแล้วเหรอ?
เสี่ยวชุนก็เห็นฟู่เฉินด้วย แวบหนึ่งในแววตาฉายความประหลาดใจ เรื่องนี้เกี่ยวกับฟู่เฉินด้วยหรือ?
สิงหย่งเห็นว่าเด็กน้อยงงงัน ก็เลยตบหัวเธอ "ฟู่เฉินกินข้าวกับผู้ตายเมื่อวานนี้ น่าจะเป็นเรื่องหางานใหม่นั่นแหละ"