หร่วนเสี่ยวชุนระวังว่าซูเหม่ยจะมีลูกเล่น แต่พอได้ยินว่าเธอจะเอาเด็กออกจริง ๆ ก็รู้สึกบอกไม่ถูก
เธอรู้แล้วว่าซูเหม่ยเกิดใหม่ แล้วยังจะเอาเด็กออกอีก
"หึ" เสี่ยวชุนยิ้มขม ๆ ในสายตาซูเหม่ย ใครก็ไม่สำคัญเท่าตัวเอง
ติงเสี่ยวมองเสี่ยวชุนที่สีหน้าเหมือนจะร้องไห้ก็รู้สึกไม่ดี ตอนแรกเธอจะทำให้ซูเหม่ยอับอาย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกผิด
"เปล่า ไม่มีอะไร ช่างเถอะ เรื่องนี้พูดกับเด็กอย่างเธอก็ไม่ดี"
ติงเสี่ยวหมุนตัวจะเดินหนี แต่เสี่ยวชุนคว้าชายเสื้อเธอไว้ "หมอติงคะ บอกเสี่ยวชุนหน่อยได้ไหมว่าคุณรู้ได้ยังไง"
ติงเสี่ยวมองเด็กสาวพลางเกาหัวตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกายจนใจสั่น "หนู....."
เสี่ยวชุนบิดนิ้ว "เสี่ยวชุนรู้แล้วว่าเธอมีน้อง....."
"เธอไม่ต้องการน้องคนนั้นเหรอ"
ติงเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ "ไม่ต้องการเหรอ คงมีคนไม่อยากให้เธอมีมากกว่า ฟู่เฉินมีลูกสามคนแล้ว ใครจะสนว่าในท้องเธอเป็นตัวอะไร"
เสี่ยวชุนได้แต่เจ็บใจ ในชาติก่อนเป็นลูกรักแสนหวง แต่ชาตินี้กลับกลายเป็นของร้อน
"พูดแล้วก็เป็นซูเหม่ยที่ใจแข็งเอง ถ้าเธอไม่ยอม ใครจะลากเธอไปทำแท้งได้"
เธอมองเสี่ยวชุนแล้วถอนหายใจ "ออกไปสนับสนุนงานนอกแล้วเจอเรื่องแบบนี้ โรงพยาบาลให้หยุดหนึ่งวัน บ้านฉันอยู่เหนือเมืองก็เลยแวะกลับ ไม่คิดเลยว่าพอออกถนนจะเจอหมอฟู่เฉิน"