จวงลี่สารภาพเร็วมาก เมื่อเปิดปากได้สักคำหนึ่ง เรื่องราวทั้งหมดก็เข้าที่เข้าทางยิ่งขึ้น
เด็กที่ถูกไฟคลอกตายในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าปีนั้น มีคนหนึ่งคือเด็กผู้ชายที่แม่สองคนพากลับมาในวันนั้น ส่วนเธอหนีรอดไปได้เพราะพาเสี่ยวหู่จื่อออกไปข้างนอก
หลายปีมานี้เสี่ยวหู่จื่อไม่รู้ความจริงของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่ชะตากลับเล่นตลกให้เขามาทำงานในร้านอาหารที่เกิดเรื่องพอดี
วันนั้นเผิงซื่อฟางพาฟู่เฉินไปพบฟ่านเย่าตง หวงซานและฉู่ลี่ซวินที่นั่งกินข้าวอยู่ในร้านเดียวกันก็เดินเข้ามา ตอนที่ฟู่เฉินไปจ่ายเงิน ฉู่ลี่ซวินก็แหย่เผิงซื่อฟางว่าตอนนี้ได้ดีแล้วลืมพี่น้อง พูดจากระแนะกระแหนว่าอยากได้ส่วนแบ่ง
"ไฟไหม้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าครั้งนั้นพวกเราสี่คนคือพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย จะมาเลือกที่รักมักที่ชังได้ยังไง"
เฉินอาหู่ที่ไปเก็บโต๊ะได้ยินเข้าพอดี
หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินไปตามเหตุผล
ตอนเผิงซื่อฟางตาย จวงลี่ยังไม่รู้เรื่อง แต่พอฉู่ลี่ซวินตาย สภาพศพเหมือนกันเป๊ะ แถมเห็นเสี่ยวหู่จื่อยืนหัวเราะสะใจอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน จวงลี่ก็เข้าใจทันที วันที่เสี่ยวชุนเห็นคนส่งสัญญาณจึงไม่ใช่จวงลี่ แต่เป็นชายคนนั้นที่อยู่ไม่ไกล
เสี่ยวหู่จื่อถูกฉีดยามาตั้งแต่เด็กจนร่างกายผอมบางเหมือนเด็กผู้หญิง
จากนั้นเสี่ยวหู่จื่อก็ใช้ต้นไม้ใหญ่นอกรั้วอาคารสำนักงานรัฐปีนข้ามไป
พอรู้ข่าวว่าหวงซานเกิดเรื่อง จวงลี่ก็รู้สึกผิดสังเกต พอเธอตามหาจนเจอ ฟ่านเย่าตงก็ตายแล้ว เธอกัดฟันตัดสินใจแบกรับทุกอย่างไว้เอง