หัวใจของฟู่เฉินเต้นระรัว ผู้เชี่ยวชาญเจาะน้ำคร่ำจะมาเหรอ? เขาไม่ใช่หมอแผนกนรีเวชก็ไม่รู้หลักการของเทคโนโลยีใหม่นี้ แต่ที่เรียกมาจากเมืองหลวงได้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่
คิดถึงเรื่องที่ซูเหม่ยตรวจลายมือก่อนหน้านี้ ในใจฟู่เฉินก็เริ่มไม่ไว้ใจ คำแนะนำที่ลุงหวังเคยให้ก็ดังขึ้นในหัว "ฟู่เฉิน แทนที่จะนั่งรอความตาย สู้ออกไปสู้เลยดีกว่า"
ครั้งนี้ที่หวังหย่งเฉียงรอดตัวมาได้ก็เพราะยอมรับผิดเองไม่ใช่เหรอ?
ฟู่เฉินเอาลิ้นดันแก้ม ถือโทรศัพท์แล้วตอบอือ "แม่ ผมรู้ว่าต้องทำยังไง"
วางสายแล้ว ฟู่เฉินรีบกลับบ้านสักเที่ยว แล้วไปซื้อของกินของใช้ที่สหกรณ์ หิ้วถุงตาข่ายนั่งรถไปหน่วยทหาร ลูกของเขากับครอบครัวพ่อตาอยู่ที่นั่น เขาใช้ข้ออ้างมาเยี่ยมลูกก็เข้าไปได้
เข้าไปในหน่วยทหาร เดินบนทางเดินต้นไป๋หยางที่คุ้นเคย มีป้าสองสามคนที่รู้จักเขาชี้มือชี้ไม้
"นั่นหมอที่ถูกไล่ออกจากโรงพยาบาลหน่วยทหารไม่ใช่เหรอ?"
"โอย หลานสาวฉันทำงานข้างใน บอกว่าดูคนตายเลยลาออกเอง"
"นี่ดูคนตายแล้วจะเป็นไง? มันยังกลับมาได้อีกเหรอ?"
"ใครจะรู้ล่ะ ฉันได้ยินว่าผู้ชายคนนี้มีชู้ เธอไม่รู้เหรอ? ชู้ของเขาถูกจับไปเมื่อวานนี้"
"อะไรนะ? เรื่องตอนไหน?"
"เกือบลืมไปว่าเมื่อวานเธอไปทำธุระ ชู้ของเขาที่เป็นผู้หญิงแอบปีนขึ้นรถบรรทุกเวชภัณฑ์วิ่งหนีไป ได้ยินว่าผู้บัญชาการกองพลก็รู้ ตอนนี้เลยตรวจค้นกันทั้งหน่วยทหาร ฉันว่าผู้ชายคนนี้สิบส่วนได้ยินข่าวมาแน่"
"หน้าด้านจริงๆ"
เสียงนินทาเหล่านี้หนาหูราวกับมดไต่เข้าหูฟู่เฉิน เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ผู้หญิงซูเหม่ยคนนั้นถูกจับแล้วเหรอ?
งั้นเขาจะไปหาเธอก็ไม่มีโอกาสแล้วสิ?
ร้อนใจไม่สบายใจ ฟู่เฉินหิ้วของมาตลอดทางจนถึงบ้านพ่อตา