สิงหย่งมองสมุดที่เธอเลื่อนมาตรงหน้า เป็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง
“ผู้กองสิง ตอนนั้นที่พ่อฉันเสียชีวิต บัญชีคลังสินค้าออฟฟิศโรงงานยา เอกสารต้นฉบับ แฟ้มจัดสรรของล้วนบอกว่าไฟไหม้วอดทั้งชุด ตอนนี้ที่กรมอนามัยตรวจสอบก็คือบัญชีซื้อของที่ทางบนมาตรวจสอบแล้วให้ทางโรงงานทำเพิ่มทีหลัง แต่ปัญหามันอยู่ที่บันทึกเล่มนี้”
“นี่คือของที่พ่อฉันทิ้งไว้ที่บ้านตอนนั้น เพราะทางโรงงานต้องการตรวจสอบบัญชี ฉันเศร้าอยู่ช่วงหนึ่งเลยไปค้นของที่พ่อทิ้งไว้ถึงได้เจอบันทึกเล่มนี้ ด้านในมีบันทึกเนื้อหางานของเขาเป็นหย่อม ๆ” พูดพลางน้ำตาของเกาอ้ายฉินก็หยดลงมา สะอื้นว่า “บันทึกเล่มนี้ซ่อนอยู่ในเสื้อโค้ทหนา ๆ ของพ่อฉัน เขา.....”
สิงหย่งรู้ว่าทำไมเกาอ้ายฉินถึงร้องไห้ ด้านบนบันทึกไว้ว่า “27 มกราคม 1974 เสี่ยวฉินเด็กคนนี้ไม่สนใจฉันเลย ดูท่ายังคงจำความแค้นได้อยู่ เห็นเธอสีหน้าไม่ดี ไว้ฉันจะให้คนเอาน้ำตาลแดงไปให้เธอ”
บันทึกเล่มนี้แทนที่จะเป็นสมุดบันทึกของเกาเหว่ยหมิน สู้ว่าเป็นสมุดบันทึกความทรงจำที่เขาคิดถึงลูกสาวดีกว่า
นานทีเดียวอารมณ์ของเกาอ้ายฉินถึงสงบลงมาก “ขอโทษค่ะ ฉันเสียมารยาทไปหน่อย”
“ตรงนี้ดูนะคะ 1 กุมภาพันธ์ 1974 ก็คือวันก่อนที่พ่อฉันเกิดเรื่อง พ่อฉันพูดถึงว่าถนนหนทางถูกตัดขาด ยาจากข้างนอกขนเข้ามายากทำได้แค่หาวัตถุดิบในพื้นที่ จากบริษัทยาท้องถิ่นและจุดรับซื้อยาของคอมมูนใกล้เคียงมาซื้อของ หวังว่าจะพอค้ำจุนการดำเนินงานของโรงงาน”
“ปัญหาก็คือตรงนี้ ในบันทึกของพ่อฉันพูดถึงว่าไม่มีทางซื้อของได้ แต่บัญชีของทางโรงงานตอนนี้บันทึกว่าโรงงานยาซื้อวัตถุดิบยาจำนวนมากจากป่าลึกในต่างมณฑลมา ฉันไปตรวจสอบมาแล้ว ช่วงเวลานั้นของปีนั้นถนนข้ามมณฑลกำลังซ่อมใหญ่อยู่ การขนส่งทางไกลถูกตัดขาดสมบูรณ์ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีวัตถุดิบยาจำนวนมากขนส่งเข้ามา งั้นบัญชีนี้มาจากไหน?”